Поиск

Холдор Вулкан

Член Союза Писателей Узбекистана

yLTTMVbRgH-NEKSj5vZsqX7Q9D5BYwb4 (640x478, 30Kb)

Настоящему человеку

(Посвящается Шавкату Миромоновичу Мирзиёеву)



Когда то переправляясь на песчаный остров,
Через поймы с друзьями я корову гнал.
Ветер росу с утренних заплаканных трав,
Как слезы радости ронял.

Над оврагами поле, знакомая местность,
На ветру колыхалась золотая нива.
Воробьи шумели, оглушая окрестность,
Ветер гулял в рощах сиротливо.

Опускался на поля вечерний покой,
Песня сверчков, предзакатная печаль.
Там, где в безлюдной тишине, за рекой,
Восходящую луну я тихо встречал.

Лунная тропинка на широкой реке,
Берег тянул сердце к себе как магнит.
Крики поездов за рекой, вдалеке,
Дрожали тапазами и рубинами огни!

Может там сейчас благоухает весна,
Цветут ромашки донники в канавах.
Бродят толпами на лужайках без сна,
Одуванчики в рыжих панамах.

А вы утром оставив свое кресло,
Тенистые сады и звенящие тополя.
Как дехканин в знойное лето,
В сапогах пересекаете поля.

Когда вторит грому раскатистое эхо,
И уничтожает хлопчатника град,
Знаю, никому не показывая, тихо,
Утираете украдкой вы слезы, брат.

Мы славим Родину жаркими словами,
Даже если на небе пасмурно и хмуро.
Вместе гордостью шагнем за вами,
Мы - потомки великого Темура!




18/02/2012.

4 :12 дня.

г. Торонто, Канада.

 

 

 
d2b7440a4d59cbe5735b79cf3011cefc (560x412, 37Kb)

Шухратбек Абдураҳмонов

Андижон вилоят ҳокими, Олий Мажлис Сенати аъзоси



Президентимиз Шавкат Миромонович Мирзиёевнинг мамлакатимизни 2016 йилда ижтимоий-иқтисодий ривожлантиришнинг асосий якунлари ва 2017 йилга мўлжалланган иқтисодий дастурнинг энг муҳим устувор йўналишларига бағишланган Вазирлар Маҳкамасининг кенгайтирилган мажлисидаги маърузасида: "...ислоҳотларнинг асосий мақсади – аҳоли учун муносиб ҳаёт даражаси ва сифатини таъминлашдир. Жадал ва барқарор ривожланишга қаратилган бу сиёсат бундан кейин ҳам сўзсиз давом эттирилади," дея таъкидланди. Бу – каттаю кичик раҳбар, ҳар бир фуқаро учун дахлдор бўлган эзгу ҳаракат десак, асло муболаға бўлмайди.

Халқ билан мулоқот ва инсон манфаатлари йилида "Инсон манфаатлари ҳамма нарсадан устун" деган олижаноб ғояни ҳаётга татбиқ этишнинг замирида ҳам мана шу бош вазифа турибди.


Иқтисодий-ижтимоий ислоҳотларни амалга ошириш юзасидан қўйилган дадил қадамлар, бу борада фаолиятимизда рўй берган камчилик ва нуқсонлар очиқ-ошкора ва жиддий таҳлил асосида кўрсатиб берилди.

Президентимизнинг ҳар бир айтган сўзи, зиммамизга юклатилган вазифалар фуқароларнинг фаровон турмуш кечиришини кафолатлашга, уларнинг ҳуқуқ ва эркинликларини муҳофаза этишга қаратилганлиги билан ҳам беқиёс аҳамиятга эга.

 

6 (700x291, 88Kb)

1473054965_0509and4 (620x458, 59Kb)

 

Подробнее...

 

132221451_gorod_Brempton (202x216, 31Kb)

Холдор Вулқон

Ўзбекистон Ёзувчилари уюшмасининг аъзоси

 

images (300x168, 16Kb)

Ўзбекистон халқ ҳофизи Шерали Жўраев ҳақида


Сайтимиз пештоқида Ўзбекистон халқ ҳофизи Шерали Жўраев қўшиқлари жамланган плеер бўларди.


Шу плеер эскириб, охири ишламай қолди ва биз у плеерни сайтдан олиб ташлашга мажбур бўлдик.


Албатта ижтимоий тормоқларда доимий ислохатлар ўтказилиб, дастурлар янгиланиб, такмил этиб борилади ва шу сабабли у ёки бу қурилма янги программага мослаша олмай ишдан чиқиши мумкин.


Ҳа, плеерлар, дастур ва лоихалар эскириши мумкин.


Аммо қўшиқчилик санъати ҳеч қачон эскирмайди.


Маъмуржон Узоқов, Жўрахон Султонов, Комилжон Отаниёзов, Таваккал Қодиров, Ботир Зокиров, Фахриддин Умаров, Бобомурод Ҳамдамов, Шерали Жўраев, Ортиқ Отажонов, Олмахон Ҳайитова каби кўплаб санъаткорларнинг бебаҳо санъати шулар жумласидандир.


Бу сатрларни сайтимизга кириб, Шер аканинг қўшиқларидан баҳраманд бўлган, ва плеер қайга, нега  йўқолди экан, дея ўйлаётган муҳлислардан узр сўраш маъносида ёзмоқдамиз.


Абатта, элимизнинг севимли ҳофизи Шерали Жўраев қандайдир бир плеерга мухтож эмаслар.


Бу нарса жуда муҳим эмас, лекин изох учун шу нарсани маълум қилмоқдамиз ҳалос.


Мамлакатимиз Президенти ҳурматли Шавкат Миромонович Мирзиёев олиб бораётган одилона сиёсат шарофати билан элимиз севган ҳофиз Шерали Жўраев яна катта сахналарга қайтсалар, шу йил сентябр ойида нишонланадиган Мустақиллик байрам дастурларида фаол иштирок этсалар, ва бу санъаткорга "Ўзбекистон қаҳрамони" унвони берилса тарихий адолат қарор топиб, халқимиз қалби қувончларга тўлган бўларди.



Барча яхши, барча оқил, барча доно, файласуф,

Қимтиниб бир чеккада юрган ёмонингман, Ватан.


Юртда Вулқон чўққидек бошим булутлардан баланд,

Ёв учун мангу ўтиб бўлмас довонингман, Ватан!



Ҳурмат билан, Холдор Вулқон.



25/03/2017.

Эрта билан 8:00.

Канада, Онтерио.

 

 

 
халима-ахмедова1 (200x267, 11Kb)

Ҳалима Аҳмад

Шеърлар



Ишқ ранги



Шовуллайди боғлар қалби нотинч исёнкор
Ва олисда лопиллайди чироқ шуъласи.
Борлиқ кўнглин топтаётган тун қадамида
Ёрилади аллақандай сирлар яраси.

Мен уйғоқман. Деразамни ялар изғирин,
Юрагимни титкилайди соат миллари.
Кўп беҳузур бўлар кўнглим вақт овозидан
Ва ўйлайман, бахтлимидим анча илгари?

Бахтлимидим, о, нақадар бачкана бу сўз
Ва хотира ортидаги тундай ноаён.
Чалкаштирдим ҳаётимни бегона йўлда,
Гарчи уфқ орзулари эди бепоён.

Ғижирлайди дарахтларнинг қовурғалари,
Музлаб қолган ой сояси синиб тушади.
Изғиринли тун ичида тентираб юрган
Умидсиз нур толасидан дил увушади…

…Қайси кундир чорраҳада жавдираб турган –
Болакайнинг кўзидаги қўрқувда эдим.
Гарчи умрим бир нотаниш йўлларда кечди,
Ҳар бир лаҳза армон севган орзуда эдим.

Мен уйғоқман, изғиринли шамоллар билан,
Қонимда муз хандасини сезаман такрор.
Гўё менинг вужудимда ўзга бир одам,
Нафас олар, судралади бемордан-бемор.

Яна, яна илдамлайди соат миллари
Ва етаклар телба руҳим қайси томонга?
Ғижимланган хотиралар нигоҳи билан
Мактуб ёзиб жўнатаман олис осмонга

Ишонаман, бир кун менга жавоб келади,
Лайлакқорлар ёхуд ёмғир шивирлашида
Ахир, менинг қисматимнинг зеру забари
Таҳрир этиб қўйилганку унинг аршида.

Ва биламан, мен учун ҳам аталган кун бор,
Бахту бахтсизликдан айро шаффоф кун.
Фақат ҳозир не учундир дилгирман жуда,
Фақат ҳозир не учундир юрагим юпун.

Аммо, ҳозир енгилсам гар, ютқазсам агар,
Қайда қолар менинг ўша Ҳалималигим.
Ва Ҳақ менга ишонган шу қисмат олдида,
Ҳақиқат, айт, менга, ахир, ким бўламан, ким?

Ва ҳайдашим керак қондан умидсизликни,
Кет деб, айтай ичимдаги мажҳул беморга.
Кўнглим тутай ўқигин деб, ошиқ сингари,
Кўкдан келган жавоб ёмғир ё лайлак қорга,

Янги бир куй излагайман ишқ қўшиғига,
Болалигу ёшлик завқи қўшилган наво.
Токи, менинг ҳар бир куним, ҳар бир лаҳзамни,
Ошиқ этсин тўлқинига илоҳий дарё….

(Сезаяпман), зумрад ҳислар келаяпти соғинч юртидан,
Қиш туни ҳам тек қотди ва тишлади лабин.
Нимагадир зориқдими титраб қўйди бир,
Ошиқликдан айро тушган бечора қалбим?

Эй, сен мени сўлим кунлар ёдига тортган
Соғинчингни асраганман айтмай бировга.
Мен ҳаётни севаяпман, исиниб бу тун,
Қачонлардир юрагингда ёнган оловга.

Зумрад ҳислар, ўтган кунлар ҳурмати учун
Тунни моҳир пайвандчидай улайман тонгга
Ва шодликнинг борлигига имон келтириб,
Бу дунёни бўягайман ишқ деган рангга.

 

 

* * *


Куйган булутлардек куйди нимадир,
Нимадир ғижимлаб отди жонимни.
Ва сўнгра армонга ўхшаган ҳаво
Ўраб олаверди тўрт томонимни.

Теграмда судралиб юрар эди вақт,
Гўёки сайдини пойлаган сайёд.
Умримни совурган хоин дўст каби
Мендан кўзин олиб қочарди ҳаёт.

Ўйладим, наҳотки, тугади бари,
Наҳотки, мен шундай топаман якун?
Ташқарида эса эски ковушда
Боғларни кезарди қайғузода тун.

Тиниқ эшитиларди олис самода –
Исмсиз юлдузнинг шивирлагани.
Ва мавҳум афсунга тўлиб тошарди –
Муҳаббатсиз ойнинг тилло лагани.

Жонимни кафтимга олиб титрадим
Ва нажот истадим одам наслидан.
Куйган умид ҳиди уфурди бирдан,
Кўнгилнинг қаҳратон деган фаслидан.

Мен чиқдим, ўзимдан отилиб чиқдим,
Армон ҳаволари кетди титилиб.
Ташқарида дарахтларнинг юраги
Тупроққа қоришган эди йиртилиб.


Тун қалбида маъюс куй оқар эди,
Сездим, жоним фалак тушига кирган
Ва кимдир соғинчнинг нафаси билан
Яна мен томонга дилин ўгирган.

Тентирадим туннинг кўчаларида
Руҳини йўқотган девонасимон.
Сўнгра, нажот истаб қўлларим чўзсам
Бармоғим учига қунишди осмон.

Ҳар бир ҳужайрамда сен эдинг пинҳон,
Ҳар бир нафасимда борлигинг ошкор.
Шунча ишқим билан, шунча ишқ билан,
Оёғинг остида абгорман-абгор.

Бас, қайғу, мен сендан узаман кўнгил
Ва қоронғи тунлар васвасасидан.
Бир либос тикаман кўнглимга бу кеч,
Умид нафасидан, гул нафасидан.

Энди мен нур сари бораман яккаш
Ва қалб титроғини ишққа тикаман.
Кўзим дарчасига урилаётган
Саҳарлар ҳуснидан маст энтикаман.

Гар, ҳозир устимдан куласан ҳаёт,
Минғирлайсан, сендан чиқмайди ёғду.
Қачондир дилингга нурдай югурар,
Жоним ковагида асраган орзу.

Бир куни оломон жунбишда дейди:
“Гарчи тирикликнинг кўчасида қор,
Қаранг, бир телбаваш аёл келаяпти,
Ўнг қўлида қуёш, сўлида баҳор …”

…Орзули тун каби ёришар недир,
Нимадир эркалаб суяр жонимни
Ва сўнгра умидга ўхшаган ҳаво
Чулғаб олаверар тўрт томонимни.

 

 

* * *


Бошим айланади, айланади ер,
Шамоллар судрайди тириклик туғин.
Осмон шаффоф қўлин қуёшга чаяр,
Кўзларимга экиб соғинч уруғин.

Бинафшаранг умид соясида жим
Мизғийман, тушимга киради ҳаёт
Ва ногирон кўнгил васвасасида
Кимдир эснаганча мени этар ёд.

Уйғониб боқаман, рангсиз мавога,
Боқаман, умидсиз, абгор, беилинж.
Фақат олти томон сукутин бузиб,
Кўзларимда маъюс шивирлар соғинч.

Биламан, бу сенинг нафис шивиринг,
Мани ёлғонлардан этгувчи айро
Ва ҳислар тўлқинин мавжлантирувчи
Биламан, бу сенинг соғинчинг, Худо!

Аммо, мен қаердан, қаерга келдим,
Билмайман, қай фасл домонидаман?!
Гоҳ ғамнинг энг чуқур қудуғидаю
Баъзан беҳушликнинг осмонидаман.

Кимга қараб келдим, кимдан кетаяпман,
Нечун орзуларим ғарибдан-ғариб?
Баҳорлар оёғи остида гўё
Ётибман, узилган баргдай сарғайиб.

Қандайдир аланга жоним ичида
Ловуллар, чирсиллар девонасимон.
Жонимни қақшатган шу алангага
Художон хиёнат қилдим мен қачон?

Бугун унутилган ўтмишман, балки
Хаёлим сиғмайди ҳеч битта рангга
Мудроқ босган эски боғдайин жимман,
Жонимда куйлайди фақат аланга.

Раббим, чарчаганман. Ва соғинганман,
Кенглик нафасини, ёмғир сасини.
Олиб кетсин, айтгин ўша одамга
Жонимга яширган алангасини.

 

 

Манба: Шарқ юлдузи журналининг интернет саҳифаси.

 


 

Холдор Вулкан

Член Союза Писателей Узбекистана

 

Воздушные поцелуи



Сижу один в осеннем парке,
На скамейке шатком в тиши.
Шелестят деревья, день яркий,
Тут грех не написать стихи.

А как ты угодала, да, над бором,
Журавли стаями летели.
Плакали и предупредили хором,
Мол надвигаются метели!

Вслед за журавлями, смотрю,
Стихи как бумажная эскадрилья,
Чтобы улететь вздыбятся на ветру,
Расправляя бумажные крылья.

Шиповник пустит на ветер плавно,
Последные лепестки свои.
Они шелковисто -нежные, словно,
Далекие поцелуи твои.




09/03/2015.
9:21 утра.
г.Бремптон, Канада.



Полетят пушинки как медузы в море




О одуванчик луговой старичок седой,
Как ты любишь свои семена!
Их так много, что ты порой,
Перепутаешь наверно имена.

У тебя нежная и тонкая шея,
Детей своих ты носишь на голове.
Радуешься тихо в березовой роще,
Когда заливается трелью соловей.

Шапочку твою ветры неспешно,
Сдувают под луной в поле.
И белые пушинки полетят нежно,
Как медузы в море.



25/07/2015.
9:15 вечера.
Канада.



Ответ осени



Ушел первым молчаливый июнь,
Потом август бездомный скиталец.
Туда, где кактусы из песчаных дюн,
Показывают средний палец.

Деревья на своих ветвях все лето,
Червоны свои бережно хранили.
К осени как из карманов все это,
Они тихо на тротуары уронили.

Потом деревья сходили с ума,
В отчаянии, теряя надежды.
Их сразила экономическая чума,
Остались голыми без одежды.

Куда ушло лето?- вопрос я задаю -
Вы не в курсе, мисис?
Осень указала молча на юг,
Стрелкой улетающих птиц.



16/06/2016.
6:26 утра.
Канада.

 

 

Композитор



Он не богатый и живет проще,
Иногда где то что то пишет.
В его стихах апрель в роще,
Подснежников ищет.

Не верьте, если скажет, что он,
Пишет стихи, не стихи это,
А печальной кукушки далекой стон,
На разгаре знойного лето.

В его стихах на осенних косогорах,
Зашумят березы рябины и тополя.
Золотых рубиновых листьев ворох,
И безлюдная тишина на полях.

В рощах деревья палочками махают,
Дирижируют, листву листая.
Как симфония поднимается в воздух,
Огромная журавлиная стая.

В его стихах метели свищут,
Которые ты любишь и славишь.
Он с помощью слов музыку пишет,
Нажимая на клавиш.



28/10/2015.
5:04 дня.
Канада.

 

 

Чтение




Человек читал интересный роман,
Над книгой поникла голова.
Глядя на него из книги как в туман,
Испугались бедные слова.

Особенно, когда он хохотал громко,
Загремела раскатами гроза.
Слова уткнулись друг другу плотно,
В ужасе лихорадочно дрожа.

Человек не ел, не пил, но читал,
Процесс довольно долго длился.
Он злых героев виноватыми считал,
Зажал кулаки свои и злился.

Потом зарыдал и его глаза сами,
По себе роняли слезы на глава.
И под проливными горькими слезами,
Промокли до нитки слова.



18/11/2014.
6:36 вечера.
г.Бремптон, Канада.

 

x_15d42282 (604x453, 162Kb)

 

 

Подробнее...

 
kembdridj (458x542, 86Kb)

Холдор Вулқон

Ўзбекистон Ёзувчилари уюшмасининг аъзоси

Алые клены в осенних бульварах



Осень горящими кленами тайно,
Освети мне пустынный вечер.
И чтобы их не потушил случайно,
Глубокими вздохами ветер.


О не клянись, клен, я тебе верю,
В парках и бульварах ни души.
Ветер не вращает золотистых перьев,
И не деруться деревья -петухи.

 

Пусть горят эти деревянные свечи,
И вращаются золотые мотыльки.
Пускай опустеют на бледном рассвете,
Небосвода рваные кашельки...

 

 

20/12/2016.

10:34 дня.

Канада, Онтерио.

 

 

x_15d42282 (604x453, 162Kb)

 

 

index (188x249, 6Kb)

Хайриддин Султонов

Элимизнинг энг севимли ёзувчиларидан бири.

Маданият, матбуот ва ижодий уюшмалар бўйича Ўзбекистон Республикаси Президентининг Давлат маслахатчиси.

Олий Мажлис депутати.

 

Ҳурматли Хайриддин ака, сизга сайтимиз муҳлислари номидан мустахкам соғлик, узоқ умр, ижодий ишларингизда омадлар тилаймиз!

Сизнинг ҳукуматдаги фаолиятингиз ҳақида бўлар бўлмас гапларни тарқатиб юрганларга эътибор берманг.

Сиз Халқимизнинг энг севимли ёзувчиларидан бири бўлишингиз билан бирга кўнглида кири йўқ, қалби пок, яхши ИНСОН эканлигингнизни ҳам эътироф этмоқ жоиз.

Ёзган асарларингизни ўқигувчи қийналмай ўқийди, зерикмайди.

Ўқишни бошладими, тамом, асар поёнига етмагунча ўзини мутолаадан тўхтатолмайди.

Сиз ёзган асарларда дард бор, ёруғлик бор, халқ, ватан қайғуси ва  тонглар каби осудалик бор, ҳикмат бор.

Шунингдек, мен сизни Ватанидан йироқда, ўз туғилиб ўсган диёри ҳажрида ёниб ўтган шох ва шоир бобомиз Заҳириддин Муҳаммад Бобурнинг аянчли қисматидан қайғуриб, шонли ва шавкатли ўтмишидан фахрланиб ёзган асарларингиз учун ҳам қаттиқ ҳурмат қиламан.

"Бобур нега шайбонухондан енгилиб, Самарқандни ташлаб чиқди?" -дея кўзлари маккорона йилтиллагувчи калтафахм кимсаларнинг эса билиб қўйишларини истардим.

Бобурмирзо шайбону тамонидан қамал қилинган Самарқанд халқи очликдан қирилиб кетмаслиги ва Соҳибқирон Амир Темур қурдирган муаззам шаҳар вайрон бўлмаслиги учунгина шаҳарни ташлаб чиққан, кейин ўзи туғилиб ўсган, киндик қони томган Андижоннинг ҳам вайрон бўлишини истамай, Авғонистонга, кейин Хиндистонга йўл олган халқпарвар мард саркарда эди.

Ўзингиз ўйланг, атиги 200 та аскари билан иккита мамлакатни эгаллаган саркарда қандайдир шайбону ва унинг малайи ахмат хамбалларни янчиб ташлай олмасмиди?

Бобурмирзо ҳазратлари баъзи калтафахм, сохта лидерлар каби фақат ўз манфаатини ўйламаганлар, лашкарларни ўлимга юбориб, ўз жонини авайлаб, қўшин ортига беркинмаганлар.

Аксинча, Бобурмирзо доимо қўшиннинг олдида борганлар.

Бошлардан эҳром қурдирганлари рост.

Лекин у бошлар ўз халқини талаган нопок, муттахам маҳаллий золимларнинг бош чаноқлари эди.

Бобурмирзонинг адолатли, жасур ва ҳалол лашкарбоши эканини яхши англаб етган ерли авғонлар ва хиндулар Бобурмирзо лашкарлари сафини тўлдирганлар.

Унинг ана шундай ҳалоллиги, довюраклиги, мардлиги, жасоратлилиги учун ҳам Худои Таоло унга бир эмас, икки мамлакатнинг подшолигини берди.

Ким Амир Темурни, Бобурни ва бошқа тарихий шахсларни, хусусан, Алишер Навоийларни, Мирзо Улуғбекларни, Берунийларни, Мўсо Ал Хоразмийларни, Ибн Синоларни қадрласа, улар билан фахрланса, ким ўзбекман деса, ўзбекистонликман деса, мен ўша одамни чин юракдан ҳурмат қиламан.

Бу сўзларни сизнинг юқори лавозимда ишлаётган амалдорлигингиз учун эмас, балки истеъдодини Яратганнинг ўзи ато этган ёниқ ёзувчи эканлигингиз учун, чин юракдан ёздим.

Омон бўлинг, ака!

Ҳурмат билан, Холдор Вулқон.

 

 

 

xayriddin_sultonov (150x150, 5Kb)

 

Хайриддин Султонов

 

Ҳикоялар:

 

 

Дунёнинг сири

 

 


— Шунақа… Ер юзида тўрт миллиард одамга етган ҳаво минга етмайди…
Бу гапни у ҳазиллашиб айтди. Аммо Қундуз унинг сўз оҳангидаги пинҳоний надоматни илғади…
Зах ва бўёқ ҳиди анқиб турган каталакдек қироатхона совуқ эди. Йигит юпунгина плашга ўраниб креслога чўккан, беҳафсала журнал варақлайди. Бир ҳафтадан буён кутубхона очилган заҳоти кириб келади, кун бўйи ўқийди, кечқурун Қундуз уйга отлангандан кейин раҳмат айтиб чиқиб кетади.

Куз — «ўлик мавсум». Санаторийда одам кам. Кутубхона деярли кимсасиз. Диққинафас хонада Қундуз ёлғиз ўзи китобларга термилавериб зерикади. Иш тугасаю тезроқ кетса… Бироқ «Индамасхўжа» кечгача миқ этмайди. Қундуз курорт дафтарчасидан унинг студент эканини, исми Музаффарлигини билар, аммо йигитнинг беписанд муносабатига энсаси қотар эди. Аслида ўраниб-чирманиб юрадиган бу касалманд кимсанинг эътиборига зор эмас: у бир ой аввал турмушга чиққан — ўзи учун батамом янга, сирли ҳаёт оғушида маст. Ҳар куни эрталаб келинлик либосларига бурканганча гул-гул яшнаб ишга келади, лекин қуёш нуридан бебаҳра, рутубатли тор ҳужрада малоҳатидан ҳайратга тушадиган тирик жон йўқлиги туфайли андак афсус чекади. Бир оздан сўнг эшикдан «аммасининг бузоғи» — Музаффар кириб, нари-бери саломлашгач, китобларга кўмилади.
Уч кун бурун у йигитни гапга солмоқчи бўлди. Ҳийла вақт рўпарасида алланималарни атай ёзиб-чизиб ўтирди. Музаффар бир пайт кафтини оғзига тутиб узоқ эснади. Ўз гўзаллиги қудратига бениҳоя ишонган ҳар қандай аёл каби Қундуз ҳам қаттиқ ранжиди. «Кеккайган студент» ҳақида «Одамови!» деган ҳукм чиқариб, минбаъд сўз очмасликка аҳд қилди.

Бироқ бугун эрталаб беихтиёр: «Нима касалсиз?» — деб юбордию тилини тишлади.
Музаффар жилмайишга уринди, озғин, қонсиз юзларига маҳзун бир паришонлик қалқиди.
— Шунақа… Ер юзида тўрт миллиард одамга етган ҳаво менга етмайди.
Қундуз унга ажабланиб қаради.
— Мен астмаман-да, — деди йигит хўрсиниб. Унинг сохта хушҳоллигини кўриб, Қундузнинг раҳми келди.
— Тузалиб қолдингизми, ахир? — деб сўради атай тетик оҳангда.
— Врачнинг гапига кўра, тузалишим керак. Лекин… доим докторларнинг айтгани бўлаверса, оламда аллақачон касаллик қолмасди.
У тасалли беришга шошилди:
— Э, ҳали кўрмагандек бўлиб кетасиз!
Йигит бош чайқади:
— Қайдам…
— Ҳадеб ўйлаб сиқилаверманг-да! Бу ерда қанча одам даволанган! Тоғ ҳавоси…
— Кейин «саломатлик посбонларига «Мен сиздан шифо топдим» деган музикали салом» йўллайман, шундайми? — Музаффар кулимсиради. — Худди докторга ўхшайсиз-а… Менга қаранг, тағин врач бўлманг?
— Йўқ, — Қундуз ҳам маъюсланиб кулди. — Фармацевт бўлмоқчийдим.
— Киролмадингизми?
— Химиядан йиқилдим.
— Э-э… — Йигит қўзғалиб қўйди-да: — Бирор сиртқи бўлимига киринг, — деб маслаҳат берди.
— Ўқиш энди… — дея келинчак хандон отиб кулди. — Отасиз ўсганмиз. Шунинг учун амакимнинг деганлари-деган.
— Ҳа-а, — деди бош ирғаб Музаффар.

Қундуз газета-журналларни тахлашга киришди.
— Бу дард ўлгур сизга қаёқдан ёпишди? Жуда ёшсиз-ку? — деб сўради, ишдан бош кўтармай.
— Биласизми… — Йигит сўз қидириб каловланди. — Ҳалиги, дадам шийпонга қоровул эди. Кўп касал бўларди. Ўшанда ўрнида турардим. Дефолиация вақтида… Тоғда пахта экилмайди, дефолиацияни билармикансиз?
— Қизиқсиз-а, нега билмайман?
— Ана шу пайтда далада ҳеч ким қолмаслиги керак. Мен ётаверардим — шийпонни қаровсиз ташлаб кетолмасдим… — У гуноҳкорона илжайди.
— Сизни қарангу! — деди кутубхоначи. — Шийпонни бўри ермиди?!

 

 

 

Подробнее...

 
4 (197x303, 18Kb)

Хосият Бобомуродова шеъриятидан

 

 

 

 

Бу йўллар

 


Узун узун бу йўллар, эшилиб кетаётир.
Йўлчисига бу жоним, қўшилиб кетаётир.

Изларидан тикилиб, яна қанча куёйин?
Одамлар оёқ қўйса, мен бошимни қўёйин.

Тоғ йўллари,тоқ йўллар, ҳолимни билсангизчи,
Олис кетган отлиқни  қайтариб келсангизчи.

Қайтаман деса агар, пойида йўл бўлойин.
Теграсига сочиб зар, боғида гул бўлойин.

Айтолмайин дардини сочилиб ётар тошлар.
Ювиб чиқай гардини кўзимдан тўкиб ёшлар.

Йўл туташган ерларни чаманлари бормикан.
Йўлдошимга кўз тиккан ёмонлари бормикан.

Узун узун бу йўллар эшилиб кетиб борар.
Йўлчисига қирқ жоним қўшилиб кетиб борар.

 

 

***


Сенга бунча ёниб интилдим,ё раб,
Бу қандай телбалик, бу қандайин сир
Мўъжиза кашф этдим бир тошга қараб,
Музлаган бир кўшкка бўлибман асир.

Ўзимнинг кўксимга сиғмаган дилни,
Қандай қилиб сенга қўролдим лойиқ.
Тошга топширдим-а , гулдай кўнгилни,
Ҳақлидир ҳолимга кулса ҳалойиқ.

Энг узун тунларда чека-чека ох,
Сўзладим, бўзладим, жим кетдим охир.
Балки ноҳақдирман, сенда йўқ гуноҳ,
Ҳечса ,айбсизман деб айтсанг-чи, ахир...

Сув сепгандай совуқ, жим-жит ҳамма ёқ,
Ўтмай ўтаётган кунлар бари ёд.
Юрагим вайрона, хаёллар чок-чок,
Нега бунча жимсан, қўрқоқ сукунат?!
Сенсиз ҳам баҳорлар келади, дараҳтим.

Фақат у баҳорлар бошқа бўлади,
Унда гул очади маҳзун куртаклар.
Недандир кўзларинг ёшга тўлади,
Тилингдан тўкилар узу-ун эртаклар.

Юз бор гул тутса ҳам бошқа баҳорлар,
Мен кул қилган баҳорингга қайтасан.
Осмонга қўшилиб йиғлаб, саҳарлар,
Дардларингни шамолларга айтасан...

Тахтинг билан бирга қулайди бахтинг,
Юз баҳор кўрки ҳам қилмайди таъсир.
Ёлғон, кетаман деб қилган минг аҳдинг,
Хазонрез кузларга тушасан асир.

Қўй кўкка ёлборма, чўкма унга тиз,
Бевафо ёмғирлар сени унутган.
Алдамчи гуллардан умидингни уз
Сенинг баҳорларинг мен билан кетган.



Ватан ягонадир, Ватан биттадир



Дерлар ширин сўзнинг гадолари кўп,
Ёниб турган кўзнинг адолари кўп,
Юртлар бор ҳаттоки худолари кўп,
Ватан ягонадир, ватан биттадир.

Ватан деб ватандан кетганлар айтсин,
Соғинч ёқасидан тутганлар айтсин,
Пушаймонлик заҳрин ютганлар айтсин,
Ватан ягонадир, ватан биттадир.

Менинг Темур бобом соҳибқироним,
Асрларни енгиб елган бўроним,
Қонидан қўшилган бир томчи қоним,
Ватан ягонадир, ватан биттадир.

Биров бор онасин ташлаб кетади,
Биров бор боласин ташлаб кетади
Аммо ватан ташлаб кетмас ҳеч қачон,
Ватан ягонадир, ватан биттадир.

Нега томиримга сиғмай борар қон,
Эрларнинг жони ўн, меники қирқ жон,
Бер деса борини қиламан қурбон,
Ватан ягонадир, ватан биттадир.


***


Кўксимга сиғмайди энди бу азоб,
Сўнгигача ёқар томирларимни.
Қора булутларин елдириб тезоб,
Кўзимга келтирди ёмғирларини.

Майсалар югуриб чиқди йўлимдан,
Кўрди кўзимдаги қайноқ ёшимни.
Бошимни силамоқ келмас қўлидан
Ё кўксига ололмайди бошимни.

Чопди юрагимни титиб, яралаб,
Ҳамдард бўлайин деб энг тоза сўзлар.
Кўрса юрагимни кезиб, оралаб,
Қон йиғлар соғинчинг қолдирган излар…


***


Суҳбати хуш ёнимда шукур,
Тангрим, сенинг эҳсонларинг нақд.
Нега бунча қисқадир бул кун,
Нега бизга етишмайди вақт?

Ошно бўлдик қалб сиримизга,
Бахт айланди асиримизга,
Тўймай қолдик бир биримизга
Бизга мудом етишмайди вақт.

Ҳар гал юрак очилмай қолар,
Битта тугун ечилмай қолар,
Битта кўнгил кечилмай қолар
Бизга фақат етишмайди вақт.

Ғамлар учун ҳамиша вақт бор,
Айрилиқда фурсатлар бисёр,
Этмоқ бўлсак кўнгилни изҳор,
Бизга доим етишмайди вақт.


Манба:- Xoсият Бобомуродова саҳифаси

 

 

0_c3d3f_4c0c2109_XL (700x462, 134Kb)

 

 

vulkan v parke (617x700, 124Kb)

Холдор Вулқон

Ўзбекистон Ёзувчилари уюшмасининг аъзоси

Ой порлаган оқшомлар

 

(қисса)

 

1 боб

Кузги дала


Холбўри 20 ёшлардаги ўрта бўйли, сочлари қора, аммо кўз қорачиқлари яшил, қирғийбурун, қалин лаблари устида мўйловлари сабза урган рассом йигит.Гарчанд рассомчилик ўқув юртларини тамомламаган эсада, у олийгохни хатм қилган тажрибали рассомлардан сира кам эмас.Холбўри мойбўёқда ҳам, акварельда ҳам бирдай, рангларни кир қилмай, табиат манзараларини қойиллатиб ишлар, биронта гўзал этюд яратиш ишқида кун бўйи жийдалар, юлғунлар ўсиб ётган дарё соҳилида, шамолларда шаршарадай шовуллагувчи толзорларда, каккулар оҳ чекаётган далалар этагида худди ўлжа излаган овчи каби, этюднигини елкасига осганича дайдиб юради.Баъзан тонг саҳарда уйғониб, соҳил тамон йўл оларкан, шудрингли бедазор сўқмоқлари аро ғира шира сўлим субҳи содиқ сукунатида бири қўйиб, бири "Вивиқ!Вивиқ! Так -талак!Так талак!" дея сайраётган беданалар овозига қулоқ тутиш учун бир зум тўхтайди.Соҳилга етгач, ёйилиб оқаётган Қорадарёнинг кўзгу каби ялтираган теран ва сокин сувларига термулар, одамлар ҳали донг қотиб ухлаётган, машиналар ва қушлар шовқини тинган тоза ҳаволи сукунатда асабларини созлар, шу ҳолатда баланд жарликлар узра тик туриб тонгни қарши оларди.

Тонги қоронғуликда, узоқ узоқларда хўрозлар қичқиришга тушаркан, уларнинг ўткир ва ўктам овозлари олмос ойнакесгич каби тонгнинг мусаффо кўзгусини кесиб юборгандай таасурот қолдиради.

Кейин эса осмон этаклари оҳиста оқаришиб, рангпар парқу булутлар дақиқалар ўтган сайин оч сариқ тусга кираркан, улар аёлларнинг йиртилган ичкўйлагига ўхшаш нафис шакл ҳосил қилганича уфқ узра горизонтал ҳолатда чўзилар, бора бора уфқ ранги йўлбарс терисидай қизара бошлайди.Бу илоҳий манзарани жимгина кузатиш Холбўрининг энг севимли машғулотларидан бири.

Кўп ўтмай тонги сокинлик, теварак жавониб қушлар сайроғидан жаранглай бошлайди.Қушлар сайроғи урилган тонг жимлиги тоғ ўнгирлари каби акс садо қайтаради.Кейин далалар этагидан кўзни қамаштиргувчи баҳайбат қуёш кўтарила бошлаши биланоқ, тўрғайлар шўх -шодон чийиллаб, чулдираб, тўлиқиб сайрашга тушадилар.

Далалар узра сайраётган тўрғайлар тонги оппоқ булутларга кўринмас иплар билан осиб қўйилган қўнғироқчалардай жарангдор товушлари билан одамзод юрагини қувончга, шодликка тўлдириб тоширади.

Ҳозир "Қовункапа" қишлоғида куз кезиб юрибди.Ўтлоқларда ўт -ўланлар қувраб, қовжираб, қўнғир -қизғиш ранга кирган, пахтазорлар чаман бўлиб очилган пахталардан қордай оқариб ётибди.Далалар четидаги тут дарахтларининг, толзордаги қари бужур, букри тол ва азим адл теракларнинг барглари қахрабодай сарғайиб, махзун пичирлаб, тўкиларкан, кузнинг ўйчан шамолларида чирпираб учиб, заъфарон капалаклар галаси сингари енгил, оҳиста оҳиста ерларга қўнар, суви қуриб қолган ариқларнинг ўзанига, дарахтларнинг ўйчан соялари акс этган кўзгудай тиниқ анхор сувларига ёғилар, йўллар ва сўқмоқлар гўё сариқ ва қирмизи хазон кўрпасига ўраниб ухлаётгандай.Ҳадемай далалар қуюқ кимсасиз сокин туманлар билан қопланади.Холбўри совуқ куз кечалари чироғи ўчирилган хонасида ётаркан, тунги далаларда, туманлар қаърида наъра тортиб ер шудгорлаётган ёлғиз тракторнинг ҳасратли товушига қулоқ тутганича то кўзларига уйқу илингунга қадар хаёл суриб ётади.Оҳ, бу далаларни қишда кўрсангиз эди!Чирпираб айланиб, рақс тушаётган қорқуюнга термулиб, қорли далаларнинг яйдоқ кенгликларида бўғзигача қорга ботган чўкиртакларнинг, қамишларнинг совуқ изғиринда аччиқ изиллаган, ғувиллаган товушларига қулоқ тутсангиз эди.Ромга таранг тортилган мато каби оппоқ қордан тундрадай оқарган теварак атрофнинг кундуз каби ёп -ёруғлигинии, машиналар шовқини тинган қорли сукунатда далалар кимсасизлигини тасаввур қилиб, лаззатланмоқ, ҳузурланмоқ бахти ҳар кимга ҳам насиб этавермас?Ҳа, ҳозир бу ерларда куз ҳукмрон.Холбўри бундай паллалар уйда ўтиролмайди.У уч оёқли этюднигини дала четига ўрнатиб олиб, қахрабо ҳазонлар ёғилаётган теракзорлар, соҳилдаги толзорлару илонизи сўқмоқлар, кузги кимсасиз дала йўлларини матога мойбўёқда акс этдириш билан банд.Ҳаво очиқ бўлгани учун узоқдаги уфқларга туташ пахта далалари ортида Тянь -Шань тоғ тизмаларининг қорли чўққилари аниқ кўриниб турар, пахтазорда одамлар эгатлар оралаб энкайганларича пахта териб юрардилар.Холбўри пахтазорлар устидан гувиллаб учаётган чуғурчуқларнинг безовта галаларига термулганича қўлидаги мўйқалам бўёғини латтага артиб, бир зум осмонларга термулиб қолди.Чуғурчуқлар галаси ҳавода парвозини тез тез ўзгартириб, дарё соҳилидаги бошоқлари олтиндай товланиб пишган шолизорлар тамон учардилар.Холбўри яна этюд ишлашда давом этди.У шу қадар берилиб ишлардики, ҳатто шаҳарлик хашарчи қизнинг шундоқ ёнида туриб, яратилаётган гўзал картина эскизига ҳайрат билан тикилиб турганини ҳам сезмасди.Агар этюдга масофадан назар ташлаш мақсадида ортига тисарилмаса ва қизга урилиб кетмаса, у ҳамон ҳайратдан донг қотган биринчи тамошабиннинг келганини ҳам сезмай ишлайверган бўларди.


-Э, ахир одам деган сал йўталиб нетиб келадида.Юракни ёрай дедингизку, оппоқ қиз -деди Холбўри жўрттага жиддийлашиб.


-Кечиринг, рассом ака.Чизаётган картинангизга хушим кетиб... -деди қиз, айбдорларча бош эгиб, гоҳ рассом йигитга, гоҳ этюдникка ер остидан ўғринча назар ташлаганича уялиб.


-Ҳечқиси йўқ, оппоқ қиз, хазиллашдим.Ҳавотир олманг, ҳаммаси жойида.Юрагим ёрилгани йўқ.Ишонмасангиз кўксимга қулоқ солиб, юрагим ураётганига ишонч ҳосил қилишингиз мумкин -деди Холбўри самимий жилмайиб.


-Товбаааа, сиз рассом экансизда а?Далаларни, дарахтларни, тоғларни худди ўзига ўхшатиб қўйибсиз.Қандай ажойиб! -деди қиз ҳамон ҳайратини яширолмай, ҳаяжон ичра.


-Чизаётган этюдим сиздай соҳибжамол қизга ёққани учун ўзимни худди асари Париждаги Лувр музейидан ўғирлаб кетилган бахтли рассомдай ҳис қилаяпман -деб қўйди Холбўри ишлашда давом этиб.Кейин қизга ўгрилиб: -Менинг исмим Холбўри -деди ўзини таништириб.


-Менинг исмим Илтижо деди қиз уялибгина.


-Исмингиз ҳам ўзингизга ўхшаб ғоят чиройли экан.Агар камондай қайрилма қошларингиз бўлмаса, худди машҳур италян рассоми Леонардо чизган портретдаги Монна Лизага ўхшаркансиз.Сиз билан танишганимдан хурсандман -деди Холбўри.


-Мен ҳам -деб қўйди қиз, ҳамон этюдникдан кўзларини узолмай.


-Сизни авваллари ҳеч учратмаган эканман.Кўринишингиздан шаҳарлик қизларга ўхшайсиз.Бу ёқларда нима қилиб юрибсиз?Ё қариндошларингизникига меҳмонга келдингизми? -сўради Холбўри, мўйқаламдаги бўёқни латтага хафсала билан артиб.


-Мен тиббиёт институтининг 3 босқич талабасиман.Курсимиз билан пахта йиғим теримига кўмаклашиш учун келдик.Ёрдамчи хашарчилармиз -тушунтирди қиз.


-Тушунарли -деб қўйди Холбўри.Кейин яна ишга киришаркан, давом этди:


-Эшитишимча бошига қоп кийган махсус жаллодлар пахта териш нормасини бажармаган талабаларни карнай сурнай ва ноғораи калон садалари остида дала шийпонининг пешхорисига намоишкорона осиб қатл қилармишлар, шу ростми? -деди у.


Бу гапларни эшитиб, қиз бўйнидаги харир рўмоли билан оғзини тўсганича нозик елкаларини силкитиб астойдил кула бошлади.


Кейин: -Товба, сизни рассом десам, қизиқчи ҳам экансизда а?Ҳеч жаҳонда пахта териш нормасини бажармаган талабани ҳам дорга осадиларми? -деди у кулишда давом этаркан.


-Энди, йигит кишига етмиш хунар оз дейишадику машойихлар.Хар тўкисда бир айб деганларидай, шунақа ҳазил мазах деса томдан ташлайдиган одатим бор.Зерикмай ҳазиллашиб турайлик дедим -да.Лекин керак бўлса пахта теришда сизга ёрдамлашишим мумкин.Ёрдамчиларга ҳам ёрдам керак ахир.Медицина тили билан айтсак, "тез ёрдам" -деди Холбўри.


-Э, Худо сақласин.Ҳеч бандани тез ёрдамга мухтож бўлгулик қилмасин -деди қиз.


-Яхши. Унда тез эмас, сал секинроқ ёрдамлашаман -деди Холбўри илжайиб.


Қиз яна кулди.Кейин худди муҳим бир нарса ёдига тушгандай ялт этиб йигитга қараркан: -Кечирасиз, Холбўри ака, сиз одамнинг суратини ҳам чизасизми?Бизнинг шаҳарда рассомлар хиёбонларда ўтириб олиб ўтган кетган одамларнинг суратини чизиб беришади.Мен ҳеч суратимни чиздирмаганман.Агар сиз чизиб берсангиз, портретимни дугоналаримга кўрсатиб, мақтаниб юрардим -деди Илтижо.


-Яхши -деди Холбўри ва мато қопланган ромлардан бирини олиб, этюдникка махкамларкан, қизга қилт этмай кулиб туришни буюрди.


-Аввал кўмир билан наброска қиламиз, кейин... деди у қизнинг дўндиққина оппоқ юзларига, шахло кўзларига, ғунчадек лабларию, чиннидай силлиқ бўйинларига бир зум ўйчан термулиб.


Холбўри чизишни бошлаши билан қиз лунжларини шишириб, кутилмаганда кулиб юборди.


-Ие, кулмангда.Ахир қилт этмай ўтиринг дедимку сизга -деди Холбўри, гоҳ қизга қараб, гоҳ ромматога кўз югиртириб, бадиий кўмир билан тез тез қоралама қиларкан.


-Кулгим қистаб кетяптида -деди Илтижо яна қайта жиддийлашишга тиришиб.


Холбўри бир зум чизишдан тўхтаркан, битта оппоқ бўлиб очилган пахта чаноғини банди билан узиб, қизнинг қуюқ ва майин сочларига, чаккасига қистириб қўйди.Сўнг яна ишга шўнғиди.


Илтижо қилт этмай ўтирсада, ҳамон кўз қири билан этюдникка қараб турар, суратининг қай йўсинда чизилаётганини билгиси, матодаги тасвирга қарагиси келарди.


-Яхшилаб чизяпсизми?Яна карикатурамни чизиб қўйманг! -деди у.Сўнг сабрсизланиб: -Ҳали узоқ ўтиришим керакми?Бўйним толиб кетдику -деди.


-Ҳечқиси йўқ, сабр қилинг.Кечаси бўйнингизга тахта боғлаб ётсангиз, эрталабгача дардингиз мусаффо бўлиб кетади, Худо ҳохласа -деди Холбўри.


Қиз доҳий мавзалейи кираверишида турган аскар каби қотиб турган куйи, ўзини тутолмай силкиниб овозсиз кула бошлади.


-Кулманг.Шайтон васваса қиляпти сизни.Мен ҳам бир гал бандаликни бажо келтирган худосизлар жамиятининг собиқ раисига патаха ўқигани бориб, мусибатхонада кулиб юборганман.Қисқаси, воқеа бундай бўлган.Оёқ учида секин секин юриб бориб, чорпоя қирига омонатгина ўтирсам, муллаваччалар билан қори акалар менга "қани, ўқисинлар" дегандай мўлтайиб қараб турибдилар.Мен ҳам авваллари худосизлар жамиятининг аъзоси бўлганим учун дуо деган нарсани билмасдим.Бум бум.Аста қори акага қараб: -тақсир, ўқисинлар -десам, қори ака ёнидаги пуфайка кийган чўққисоқол одамга: -Сариқ домла, сиз ўқинг -деди.Сариқ домла бўлса дуо ўқиш ўрнига менга қараганича бутун танаси билан силкиниб кула бошлади.Муллаваччалар ҳам.Ие, дейман, буларнинг том -поми кетиб қолганми?Ё товба, мусибатхонада ҳам куладими одам деган? -дея ўйлайман нуқул.Бир маҳал битта йигит келиб, қулоғимга: -ака, кастимингизни тескари кийиб олибсиз -деса бўладими.Қарасам, ростдан ҳам кастимимнинг астари чиқиб турибди.Қаранг, шошилишда кастимни тескари кийиб кетаверибман. Қайдан кулги келди билмайман.Шайтоним тезмасми.Гоҳ кастимимга қараб, гоҳ сариқ домлага қараб, куляпман, куляпман денг, қани энди ўзимни тўхтата олсам.Астахфирулло десам ҳам кулгим тўхтамайдида.Ҳамма патахачилар, айниқса ўлик эгалари кулиб қотиб қолишдида ўзиям.Кулавериб кўзларимиздан ёш чиқиб кетди.Шайтон алайхуллаъна шунақа ёмон бўлар экан -деди Холбўри.


Унинг гапларидан Илтижо роса кулди.Охири кулгидан чарчаб, кўз ёшларини бўйнидаги харир шарфига артаркан: -Э, боринге -деди, ўрнидан қўзғолиб.


Шу маҳал хирмон тамонда бир қиз Илтижонинг исмини айтиб чақира бошлади.


-Вой, дугонам Сайёра чақиряпти.Дахшатий домла мени сўраяптилар шекилли.Тезроқ бормасам, деканимиз мени ўқишдан хайдаб юбормасинлар тағин -деди ҳавотирли тараддудланиб Илтижо.Кейин шошиб Холбўрига юзланаркан: -Суратим тайёр бўлдими? -деди.


-Ие, мен фотографмидим сизга, бир зумда суратингизни чиқариб берсам.Ҳали бўёқ билан ишлашим керак.Қолганини эртага давом этдирамиз энди.Эртага сизни шу ерда кутаман.Албатта келинг, сурат чала қолиб кетмасин!- тайинлади Холбўри.


-Хўп, албатта келаман, хайр! Эртагача! -деди Илтижо ва этагидаги бор пахтани орқалаб, ўқариқни ёқалаганича хирмон тамон чопиб кетди.

 

 

 

 

Подробнее...

 

90646770 (235x265, 20Kb)

Холдор Вулқон

Ўзбекистон Ёзувчилари уюшмасининг аъзоси

 

Ой порлаган оқшомлар

(қисса)

 

15 боб

Дальнебойщик

 

Холбўри далада сомон тўплаётган одамларнинг суратини матога мойбўёқда мухрлаётган пайт бирдан ҳаво айниб, пастак булутлардан атроф қоронғулашаркан, кутилмаганда кўтарилган шиддатли шамол Холбўрининг бошидаги офтобда ўнгиб кетган дўпписини юлқиб, учириб кетди.


Дўппи худди ғилдиракдай ғилдираб кетаркан, Холбўри уни тутишга ҳаракат қилдию лекин қувиб етолмади.Шу маҳал шамол шаштида кўйлакларининг этаги гоҳ кўтарилиб, гоҳ байроқдай хилпираётган бир қиз қўлидаги паншахани ташлаб, битта ҳамла билан Холбўрининг дўпписини тутиб олди.Кейин югирганича келиб, дўппини Холбўрининг қўлига тутқазди.У Ғойиб тракторчининг қизи Нортожи эди.Дўппини қизнинг қўлидан оларкан, Холбўри уни мақтай бошлади.


-Э, қойилман, Нортожи!Сиз Тошкентга бориб, “Пахтакор” футбол командасига дорвозабонлик қилсангиз, битта ҳам тўпни ўтказиб юбормас эдингиз!Терма командамиз олий лигага чиқар эди! –деб қўйди у кулиб, дўпписини яна шамол учириб кетмаслиги учун манглайига бостириб кийганича шамолда денгиздаги балиқчиларга ўхшаб бақириб гапириб.


-Ҳа, ўзим ҳам шундай қилсаммикин деб юрувдим!”Пахтакор” командасига битта мен етмай турувдим.Сиз севган ёрингиз саккиз кило сақич чайнаб тикиб берган дўппини эхтиёт қилинг, дўппини!Бош кийимни йўқотманг, рассом ака! –деди Нортожи ҳам шамолда қийқириб кулиб.


Холбўри бу гаплардан хандон отиб кулди.Кейин Нортожига раҳмат айтди.


-Қуруқ раҳмат билан қутилмайсиз мендан!Битта портретга қарз бўлдингиз!Қачон суратимни чизиб берасиз, ўртоқ Ўрол Тансиқбоев?! –деди суҳбатни давом этдириб Нортожи.


-Гап йўқ!Қачон десангиз мен тайёр! –деди Холбўри.Шундан кейин янада қуюқлашаётган зулматни ёритиб, чақмоқ чақа бошлади.Кейин момақалдироқ шунақа гумбирладики, чақмоқлардан ёришаётган буғдойзор осмони ёрилиб кетгандай бўлди гўё.Йирик йирик ёмғир томчилари шиддат билан шитирлаб ёға бошлаганда эса, сомон тўплаётган аёллар ва болалар қўлларидаги паншахаларини ғарамларга санчиб, дала четида ўсган қуюқ дарахтзорлар панасига қараб қочишга тушдилар.


Бир зумда шиддатли ёмғирдан далалару одамлар ва дов дарахтлар кўринмай кетди.


Холбўри шошиб нарсаларини йиғиштирдида, этюднигини елкасига осиб, Нортожига: -Қочдик биз ҳам!-деди.


-Қаёққа?! –сўради саросима ичра Нортожи, ёмғирда кўйлаги ивиб шалоббо бўлиб чиппа ёпишган сарвдай қомати, тим қаро сочлари ва юзлари чақмоқ шуъласида ёришиб.


-Мен билан бирга чопаверинг!Келинг, қўлингизни беринг!Қўрқманг, Нортожи! –деди Холбўри.Улар бирга дала четига, “Газ -51” русумли юк машинасининг ташландиқ кабинаси турган жойга чопдилар. Холбўри кўпдан бери бу совет замонидан қолган эски юк машинасининг ташландиқ кабинаси суратини дарё ва далалар фонида ишламоқчи бўлиб юрганди.Улар юк машинасининг ғилдираксиз, аравасиз ташландиқ кабинасига етгач, Холбўри худди узоққа қатнайдиган тажрибали хайдовчи каби эшикни очаркан, ўриндиққа ўтирди.Кейин Нортожига қараб бақирди: -Яхши қиз, ёмғирда турманг!Кўйлакларингиз ивиб, баданингизга чиппа ёпишиб қолади!Кейин ўпкангиз шамоллаб қолиши мумкин!Тез ўтиринг машинага! –деди.Унинг усти боши ва яғир дўпписи ип ипигача ивиб кетган эди.


Нортожи ҳам шошиб ташландиқ кабинанинг шалоқ ўриндиғига ўтираркан, эшикни ёпди.Бу маҳал кабина олд ойналарини ювиб шиддатли жала қуяр, чақмоқлар чақиб, дахшатли момақалдироқ гумбирларди.


-Яхши қиз, “Қовункапа” гами? - деди Холбўри, Нортожига қараб қўяркан, руль чамбарагини махкам тутганича.


-Ҳа –деди Нортожи маржондай тишларини кўрсатиб кулиб.Унинг қоп қора сочлари ивиб, елкаларига, юзларига, оппоқ бўйинларига ёпишиб қолган эди.


-Йўлимиз битта экан.Ташлаб қўяман.Мен дальнебойщикманда.Йўл қуюн, одам зерикади.Ёлғиз ўзингиз оғзингизни охиригача очиб, эснаб кетаверасиз кетаверасиз.Биронта ҳамсуҳбат тутдан теракдан гапириб, жавраб кетмаса, кўзингиз илиниб, юк машинангиз билан сандиқ сандиқ бўлиб ағанаб, жарликка қулашингиз ҳам ҳеч гапмас.Мана, сиздай бир пари пайкар қизнинг ҳамрох бўлгани яхши бўлдида –деб қўйди Холбўри, оғзаки “Ғғғғин!Ғин!Ғғғғиииииннннн!” дея газлаб, рул чамбарагини у ёқ бу ёққа буриб.


-Ҳа, айниқса, мана бунақа ёмғир шариллатиб қуяётган маҳал а?Дўппингиз ҳам ёмғирда бўкиб қолибдику, дальнебойщик?!-деди Нортожи кулиб.


-Ҳа, нимасини айтасиз, яхши қиз –деди шалоббо бўлиб ивиган дўпписини бошидан олиб, эшиб, сувини сиқиб, яна қайта бошига кияркан, Холбўри.


Унинг бошидаги бужмайиб кетган дўппига қараб Нортожининг кулгиси қистади.


-Дўппи жонвор ҳам тугабдию.Сиз кечмасангиз ҳам, дўппи энди сиздан албатта кечади –деб қўйди у, ҳамон жилмайганича.


-Кечса, кечаверсин.Бош омон бўлса, дўппи топилади, яхши қиз.Энди, йўл кира ҳақига ўзингиз қойил қилиб битта дўппи тикиб берасизда –деди Холбўри.


-Дўппи тикдиим ипакларииий тиллоооодан! –деба? –деди чиройли овоз билан қўшиқ куйлаб Нортожи.


-Ие, ҳали қўшиқ ҳам айтиб тураман денг.Оббо сизей!Овозингиз ҳам қўнғироқдай экан.Кўз тегмасин. Э, Клара Жалилова бўлиб кетинге! –деди Холбўри.Кейин у ҳам Шерали Жўраевнинг қўшиғини бор овозда хиргойи қила бошлади:


-Йўлда йўлиқдим бир қиз балоға!

Кўзлаааари ҳанжаааар тийғи қазоға!


-Э, ана ҳалос!Бу дейман, ўзлариям Шер аканинг ашаддий шинавандаларидан эканку!Қаранг бир чиройли овозингиз бор экан.Айтгандай, бу агрегатингизнинг магнитафони борми?Узоқ йўл, маза қилиб мусиқа эшитиб кетардик –деди Нортожи.


-Бор, дискаводли замонавий автомагнитоласи бор.Ҳозир қўяман –деди Холбўри.


Кейин худди диск лаппакларини кўздан кечираётгандай ҳаракатлар қилиб деди:


-Ортиқ Отажоновнинг хард диски бор экан.”Чорвоқ чироқлари” деган қўшиғини эшитамиз.Мен шу қўшиқни тинглаб, баъзан кўз ёшларимни ҳеч кимга кўрсатмай унсиз йиғлайман.Сиз ҳам бир эшитиб кўринга.Балки биргалашиб йиғлармиз –жилмайиб қўйди у.Сўнг Ортиқ Отажоновнинг ўша машҳур қўшиғини хиргойи қила бошлади.


-Шўўўўх шўўўўх ўйнар эдииим, сен билан қирғоооқда мен!


Энди қўмсаааб изларингниииий ҳол ба ҳол юрмоқдаман!


Қайга кетдииии деб сўраааар кўўўўп,


Сув уриб қирғооооққа боооош...


Холбўри қўшиқни тўлиқ ижро этди.Кейин жимиб қолди.Илтижо ҳам.Улар анчагача ойнани ювиб ёғаётган жалага сўзсиз термулиб ўтирдилар.


-Жуда дардли, ҳасратли қўшиқ экан –деб қўйди, ҳамон шаррос қуяётган жалага ўйчан термулганича Нортожи, чуқур хўрсиниб.


-Ҳа, севги ҳақида айтилган энг гўзал ва дардли қўшиқларнинг биттаси шу.Бундай қўшиқлар қачондир кимнидир севган инсоннинг соғинч изтиробларини, қалб қийноқларини, ҳис –туйғуларини ифодалайди. Севги инсон қалбининг эшикларини тақиллатмай, кутилмаганда ташриф буюргувчи ва ўша қалбда бир умр қолиб кетгувчи илоҳий туйғу десам тўғри бўлармикин?Бу туйғу уйга дарчадан кириб олган олмахон эмаски, уни кострюл ё тоғораларни кафгир билан танғиллатиб, шовқин кўтариб, қалбингдан қувиб чиқарсанг.Бунинг устига у воқеа ҳам эмас, ҳодиса.Яъни у содир бўлмайди, юз беради.Севги инсонни ўз ихтиёридан, ақлу ҳушидан айриб, ҳаловатидан жудо қилади, ғариб куз эпкинлари каби одам боласини барги хазондай сарғайтириб кетади. Бу ҳузурбахш қийноқ, чидаб бўлмас руҳий эхтиёж, қондириб бўлмас маънавий мухтожлик илиқ баҳорий шомлар уфқида зулматли осмон булутларини бир лахза ёритиб, унсиз чақнаган оний чақин каби ялт этадию яна сўнади.Лекин у чақиннинг ғамгин шуъласи инсон шуурида бир умр мухрланиб қолади –деди Холбўри.Кейин яна гапира бошлади:


-Ҳазил ҳазилу, лекин сиз жуда чиройли қиз экансиз, Нортожи.Авваллари унча эътибор бермаган эканман.Айниқса ҳозир, шу тобда, ёмғирда шалаббо бўлиб ивиган шу кўйлагингизда менинг кўзларимга жуда гўзал кўриняпсиз –деди у.


-Э, қўйсангизчи, қанақасига мен чиройли бўлай.Мени чалпакка ўраб қўйса ит ҳам емайдику.Агар шунақа мақтовлар билан шишириб, менга тажовуз қилмоқни режалаштираётган бўлсангиз, айтиб қўяй, шу катта тезликла кетаётган машинангиз кабинасидан ўзимни ташлаб юбораман –деди Нортожи, суҳбат ўзанини бошқа ёққа буришга ҳаракат қилиб, жилмайганича.


Лекин Холбўри жиддий эди.


-Худо ҳаққи, Нортожи, ишонинг.Сиз ростдан ҳам чиройли қиз экансиз.Сизга бу гапларни одам анатомияси ва қиёфа илмини яхши билган бир рассом сифатида айтаяпман.Мен албатта сизнинг портретингизни ишлашим керак –деди Холбўри.


-Худди севиб қолган одамдай гапирасиза, товба! –ажабланди Нортожи.


-Шунақага ўхшайди –деди Холбўри ўйчан.


Бу гапдан Нортожи анчагача жимиб қолди.Сўнг уялиб, қизариб кетди.


Бу маҳал момақалдироқ ва чақмоқлар шашти пастлаб, жала ҳам тинди.Теварак олам ёришиб кетди.


-Мана, манзилга ҳам етиб келдик –деди Холбўри.


-Хўп бўлмаса, дальнебойщик ака!Манзилга элтиб қўйганингиз учун раҳмат!Хотинингизга салом айтиб қўйинг! –деди Нортожи кулиб.


-Арзимайди, яхши қиз!Албатта саломингизни етказаман!Ҳар куни шу йўл четига келиб турсангиз, уйингизга ўзим бепул элтиб қўявераман! –деди Холбўри ҳам жилмайганича.


Улар ташландиқ машина кабинасидан тушганларида қуёш чарақлаб чиқиб, осмоннинг у четидан бу четигача эгилган улкан камалак етти хил рангда товланиб турар, дала устида тўрғайлар тўлиқиб, вижир –вижир сайрар эди.


 

 

Подробнее...