132221451_gorod_Brempton (202x216, 31Kb)

Holder Volcano

Member of the Uzbek Union of Writers


Chapter 13 of the short novel of Holder Volcano

Kissing in the fog


-Are you dumb, you understand, I owe him not that there is a daughter, and a life of its own! The great Chairman, comrade Kokyutalov abu Salasarimsak ibn Guslvozhib Tezaktelbakezavuch saved me when I was in his pickup truck accidentally knocked down an old woman on the road. Well, Yes, I was tipsy then, but this woman, very old, itself to blame. Instead of sitting at home, she wandered the streets in her old age. She died on the spot, died. Think? Tears hysteria, screaming, instead of thanking me for what I helped her to go to heaven, where she sought all my life. I was threatening to plant, hide in the prison for years, ungrateful creatures. But the world is still not fail the good people. One man approaches me, laughing, shaking his belly, cannot suppress his laughter. Hugged me fraternally and thanked. -Thank you, brother. I'll never forget, he says, forevermore. Finally, we are free from her, and she happens to be my mother-in-law. One summer, he says, I went on a picnic with our family. We sat, on the edge of our garden, where stood a Scarecrow, made of old clothes, all patched. Is the Scarecrow, thoughtfully looking into the distance with his eyes from under battered hats, made from buttons. His hands hang like a sausage in the Soviet era. Hair made from red straw. Flock of birds flew past our garden, for fear of thinking that living a farmer. Here I sit, means, fire frying on the fire skewers of bread sausage. Mother-in-law, he says, too, is about our canvas tents with us and eats bread sausage, unceasingly moving his false teeth. I hyperventilate as well, I think, to live in this beautiful world! Relax at picnics with members of his family plus mother-in-law!.. Then, he says, in a voice wildly cried:
-Heyheyheeeeeeey! I love you, my native land! Love your spaces, to the mysterious whisper of rain and the cheerful noise of green trees in the open wind! I like to go without an umbrella under a drizzle, soaked to the threads clothing by country road, when lightning and thunder!.. Here, he says, as if ordering around the dark suddenly appeared from the sky of all clouds, and, he says, a storm began. I'm even gladder, looking at the sky, where, he says lightning and booming thunder. Here, as it started to rain and my family members ran, back home, as there was no place to hide. Our canvas tent was demolished by the wind, members, my family fleeing. Mother-in -law, too. It is he says ran limping on one leg, still chewing a slice of toasted bread, incessantly moving jaws, like a gopher in the steppe, which, he says, feeds on plant roots. As the rain intensified and turned into a downpour. Half an hour later, water in the river rose and the flood started. Here then, I also had to run home, that is to swim against the current. I barely came to our house, which, he says already squinted to the side, from the window in a panic, shouts to my wife and my beloved children. My mother -in -law, too. She curses me, saying, you cursed caused this natural disaster. I knew that in such serious situations cannot do without the ark. Then, says he, took from the barn our large tin basin, that is, the trough in which we bathed with my wife after sex and sometimes bathe kids too. This trough we, says he, jokingly called "Titanic", and I told the members of his family, so they immediately boarded the schooner, as we need to depart from this ill-fated Harbor in the open ocean, where we can find some Pacific Atoll or a desert island for further accommodation. We sat in the ark, I too, and how otherwise? The ship's long voyage without a captain, it's still an ark without Noah. Well, we all took our seats. Here, my mother left behind since she was weighing almost half a ton. Well, where with the weight, judge, myself. The rain lashes with the wild noise of the Canadian falls of Niagara, and cry out: "cast off! To keep the rate between 60 degrees North and 19 degrees West longitude, they say, we sail! And mother-in-law mine arrived with a huge heavy square front of the Stalin era suitcase with a broken lock, without handle arm, made of plywood, and shouts, scolding me, trying to catch hold for our ship! I said, where you're going, lady! Do you see that schooner on the long voyage there is no free space?! Everyone is busy! And I'm afraid that there is not in the hold space for your huge the front of the suitcase Stalinist era, made of plywood without a handle that won't close. If we take you on Board, then overload our ship may capsize and we will sink into the depths of this raging ocean! Come from the screw! Who say?! - I shouted, waving the shovel he held in his hands, using it as a paddle. But, my mother-in-law desperately grabbed overboard my bony hands of the dead and tried to sit on the carriage, my wife all to help her. And I had, a couple of times to hit her with a paddle in the dome, well, I mean, with a shovel. My deaf belly from hard blows, and lost consciousness as a poor unsuspecting Dolphin in the coastal waters, of which the poachers hit with a baseball bat and, my mother-in-law, too, as the naive Dolphin, drowned in the raging muddy water. Finally, we managed to rid of a heavy burden, and I began earnestly to row, to sail, as they say away from sin. But, there to the great happiness of my silence, the rain abruptly ceased, and the water level began to decline. In an hour our tin boat ran aground. My mother-in-law all dirty with algae on the neck and ears is at the turn near the building of the post office, as elephant thrown ashore by a wave, while, strong sea storm. My wife ran there, the children, too. Well, I think, damn, that's not enough. Now we have to find the money for her funeral. But, there it was. You see, it breathes, his mouth wide open like a fish on the broken pieces in the aquarium, and even, he says, opened his slanted eyes. Well, thank God that you survived, dear mother I tell her happily. Then, she called in sick. Stopped eating and lost a lot of weight. Think, is it cancer? And then, in my head, was it a unique idea. I ran to the insurance company to fill necessary documents. Then went to the Bank, well, to get a substantial loan in the name of my mother-in-law, in the hope that when she dies, the state itself will pay for it, given the death of the creditor, proceeding from considerations of humanity.. I got a loan, but the mother-in-law, my instead of dying, recovered and started eating with great appetite, all of which can be eaten. It seemed that she was even much younger, gaining strength. And the interest with which I received the loan, he says, is inexorably rising. I did not know what to do. One day I caught her in a full moon in the garden, where she watched the shining Orb of the moon and read some magic spells. The time, I thought, and took twenty-five millimeter tube, and approached her quietly tiptoe back, and hit her head hard. Came the sound knocking like "Klang!" and the pipe was bent in the letter "G", she didn't even notice. Sitting and casts spells. After that, I had no choice but to strangle the mother-in-law this... well, strings of Uzbek dutar. But this way too, did not help. Taut strings of the dutar, was broken, and she, alive, smiling his toothless mouth like a sea whale. Well, today she apparently, was in the hands of an expert like you and gave tips, thank God Almighty. A man, who again and again thanked me, cries with joy. I say, not for that, man. Then I was taken to a detention center. But thanks to the great Chairman, comrade Kokyutalov abu Salasarimsak ibn Guslvozhib Tezaktelbakezavuch that he bought prosecutors and the judge, giving them a bag of public money from the Treasury of our farm "Tillaquduq", in the form of bribes, case closed, which was opened on my feature. You saw it with your own eyes that I was acquitted and freed in the courtroom. Well, now think about it, how can I refuse such a great Chairman, comrade Kokyutalov abu Salasarimsak ibn Guslvozhib Tezaktelbakezavuch when this historical figure asks to have our daughter married the son of his cousin? On the contrary, it is for us a chance to get akin with influential and wealthy people of our district. Only a fool drives away with a stick the bird of happiness, which wants to build the nest on his bad head. All point. The word of the Chairman comrade Kokyutalov abu Salasarimsak ibn Guslvozhib Tezaktelbakezavuch to me the law! I respect him more than his father! In short, I promised him. And the President, in turn, gave the word to cover all costs of the wedding by the Treasury of our farm. So get ready for the wedding. Tomorrow the matchmaker should come. See, that was no amateur. You know me. Clank, with an axe on the head and half your body here and another part there - finished his story Abduljabbar.
Hearing these words, Raheela started crying, hugging Khurshida and stroking her hair.
- Why are you crying Ah, you stupid, why are you crying instead of being happy?! - Said Abduljabbar.
- What do I do? You want me to laugh?! Why you are not consulting me, gave them the promise? I cry not for myself but for our daughter! We have to ask Khurshida whether she wants to marry the nephew of the Chairman. We have to know first how to, examine the character and behavior of the future son-in-law to know what he was doing, and then make the decision - cried Raheela.
- Shut up! Who are you all to discuss the behavior of the nephew of our dear great Chairman, comrade Kokyutalov abu Salasarimsak ibn Guslvozhib Tezaktelybakezavuch, my idol?! They are decent people! I told you, explained in human language, that I am obliged to the Chairman of the life! And you, fool, again! You see, I didn't consult her! Why do I need to consult you, say, yourself? You're a brainless mule.! It is the East, not Europe or the West, where parents go to leash their wives and children! If you don't like my actions, then good riddance! Go out there and find yourself some obedient donkey! And here I am the master! About whom our son-in-law know! The great Chairman, comrade Kokyutalov abu Salasarimsak ibn Guslvozhib Tezaktelbakezavuch told me that next week our new relatives intend to send matchmakers to ask the hand of your daughter. Said matchmakers will bring a picture of our future son-in-law, okay, numbskull?! Period! said Abduljabbar, and went out. Raheela with Khurshida wept, hugging each other. Raheela then suddenly stopped crying and took over the shoulders of the daughter, looked into her burning eyes crazy eyes wild.
- I have an idea. Here's what we do. You, daughter, go and consult with the tractor driver Sultan, and go away together somewhere. I don't want you to be unhappy. Let me kill this tyrant, an alcoholic. I have lived her in this hell and enough. I don't want you to become like me. One victim is enough! Where you’re from, live happily and freely! - blessed Raheela.
- No, mommy, I can't leave you in this hell! I don't want my father to beat you because of me! Can't sacrifice you, honey! Such happiness I don't need! I'll take the rope with soap and water and hang! - cried Khurshida.
- No! Don't even think about it. Suicide is a sin! Did you ever think about what would happen to the Sultan after he hears about you?! And I? How will I live after this?! You want me out of your mind?! Oh, God, help me and show us the way of truth! - cried Raheela.
You're right, mom - said Khurshida. Better I will go now to the Sultan and tell him everything. I have it smart and we will figure something out. Only you do not cry, okay, promise? - Raheela nodded in agreement, wiping her tears with a handkerchief. Dressed warmly, Khurshida flew into the yard and went out into the street, ran toward the fields. Khurshida was glad the weather was foggy, and she was able to escape without being shown to the villagers, who like to spread rumors. She fled, stumbling through the fog and cried on the run. Hearing the roar of the bulldozer, Khurshida ran even faster to quickly share with the Sultan the terrible news of her engagement. The sound of the engine gave her a reference point, and finally, Khurshida saw a dim silhouette of a tractor that plowed the land, lighting up the misty field with the headlights on. To run on a plowed field was difficult. Therefore, Khurshida fled, stumbling at almost every step, sometimes on all fours. Approaching the bulldozer, she cried:
Sultan, stop-easy! Slyshite, wait-her?! But the tractor driver Sultan because of the noise of the motor had not heard her screams and drove forward. He saw Khurshida only when turned to learn how there is a furrow. Saw her, he was delighted. Having stopped the bulldozer, he killed the engine and jumped out of the cabin, smiling happily.
- What winds brought You here, to the field of separation and loneliness, Oh, Mrs. Madam Duchess Khurshidabanu de La Marquise La tombala neige a pace sua e fusible manege! he said, stepping to the side Khurshida by leaps and bounds. Coming closer to the girl, he stopped smiling
- Oh, Madam Duchess Khurshidabanu de La Marquise La tombala neige a pace sua e fusible manege, why do we cry? Who hurt You? You name only the name, and I'll cut off his ears -he said.Khurshida are unable to withstand tears and with tears in her eyes, rushed into the arms of the Sultan.
- Well, do not cry, Khurshida, explain what happened? Did uncle Abduljabbar?... And what with aunt Raheela? - asked the tractor driver Sultan, embracing her and stroking her shoulders.
- No, Sultan, the situation is even worse! - said Khurshida.
- What are You? The third World or something, started? .
Oh no! Marry me! Father, it appears, promised to give me to marry the nephew of the Chairman of our kolkhoz, comrade Kokyutalov abu Salasarimsak ibn Guslvozhib Tezaktelybakezavuch. A nephew of the President, I even in a dream not seen! -cried even harder Khurshida.
Hearing this the tractor driver Sultan paused for a moment.
- Well, things... - hardly he said, then grabbed the chest:
-Oh, that my head is again spinning. Let's sit down - he said.
They sat down. Khurshida cried with my head on the shoulders of the tractor driver Sultan. And Sultan did not know what to say, and silently stared into the fog, eyes downcast. Then, taking off his cap, wiped the tears from eyes that appeared in front of him. And to suppress the bitterness in his heart, took a deep breath and, swallowing his tears, asked:
- Well, what do we do now?
- I do not know Sultan, I don't know. My mother said that we should get away somewhere. She said let your father beat me. Run daughter with your favorite guy, live freely and happily. But I don't want my father to beat her because of me. How can I be happy through the unhappiness of his mother, whom I love more than life? - continued to cry Khurshida.
- No, it's not an option. Don't cry, Khurshida. Tears of sorrow will not help. I'll think about it. Ahead we still have days and weeks, maybe months. Well, that's enough, stop crying. Let us, I'll wipe Your tears - said Sultan, and began to wipe her tears with his fingers. Khurshida grabbed the rough hand of Sultan and started kissing her.
Sultan, my dear, beloved, think. You're in my brain. I believe that you will definitely find a way out of this situation, she said. And embracing the neck of the Sultan began to kiss his face on the lips.
- Well, my wonderful, well - said Sultan, too, and passionately began to kiss Khurshida on the lips. They had a long kiss in the mist.


eb23ebae4e2f0a5747a3836a73a792433eb756231883193 (700x510, 39Kb)



Холдор Вулкан

Член Союза писателей Узбекистана

Поцелуи в осеннем тумане

В осенней тишине по увядшим лугам,
Туманы глухие как цыганы кочуют.
Клубятся на полях, вспаханных плугом,
Там они и ночуют.

Ползут по опустелым улицам рекой,
Где грустят задумчивые фонари.
Им нужна тишина, одиночество покой,
Где не плачут голодные комары.

Брожу я по парку, тишине внемля,
Одиноко, словно гость незваный.
Слышу, как шепотом листопад и земля,
Целуются в тумане.

10:47 дня.
Канада, Онтерио.

Залатанная вода

Шепотом причитая в рощах и садах,
Рыжий листопад тихо заплакал.
В кого то влюбленная без памяти вода,
Вся в золотых заплатках.

С удивлением рыжие клены и березы,
Взглядывают в зеркало реки.
Осенние воды прозрачны как слезы,
Печальные гудки парома вдалеке.

Одинокому рыбаку не мешают комари,
В глазах осени томительная тоска.
Смотрят на свои отражения фонари,
Как люди, с высокого моста.

10:00 дня.
Канада, Онтерио.

Ты прости непутевого поэта, Боже!

Воздух после дождя свежый и чист,
И солнце медленно к закату катилось.
В промокшем саду птичий свист,
Тишина и покой душе захотелось.

Отражались тихие предзакатные лучи,
В стеклах старых оконных рам.
Слышу в тишине журчание ручья,
Шум воробьиный, неугомонный гам.

Ты прости непутевого поэта, Боже,
За то, что я пряча в воротник улыбку,
Подглядывал тайно через зеркало лужи,
Прохожим женщинам под юбки...

Шептал я, глядя в небо, как на полотно,
И с моей тенью мы остались одни.
Один за другим загорели в окнах,
Вечерние огни.

6:04 вечера.
Канада, Онтерио.

А у нас за окнами октябрь шумит

Может там рощи шумят водопадом,
Утопает в зелени деревня моя.
Где в лугах бабочки порхали рядом,
И глядел я на них, дыханье тая.

С удочкой в руках смуглый и тощий,
Там мое детство через поле идет.
Вдали за рекой, в урюковой роще,
Печально плачет одинокий удод.

С полей на закате ворочусь я домой,
На велосипеде старом и простом.
Мой "алабай" встречает попрежнему живой,
Меня у калитки, виляя хвостом.

Потом луна над полем поднимается сонно,
Лениво, словно с мягкой постели.
Запоют сверчки под луной монотонно,
В садах, где вишни поспели.

Дороги и тропинки хлопковых полей,
Бледным лунным светом залиты.
Бродяга ветер как листопады аллей,
Грустным шепотом читает молитв...

А у нас за окнами октябрь шумит,
Дождей холодные серебряные арфы.
Прохожие толпой, молчаливо идут,
Заматывая на шеи шарфы.

Переполняя криками туманные небеса,
Крикливо тянутся к югу журавли.
Деревья как мачты, а холмы и леса,
Тонут в туманы как в море корабли.

Махают журавли крыльями словно,
Створками скрипучих и ржавых ворот.
Летят они клином ровно и плавно,
Покидая родные просторы болот.

Провожая журавлиные караваны, какраз,
С грустью тихо вздыхают люди.
Уходят крикливыми караванами от нас,
В пустыню небес крылатые верблюды.

10:46 дня.
Канада, Онтерио.

Начало зимы

Ползя бесшумно, укутывая мир,
Чего вы все курите и курите, туманы?
У вас легкие как голландский сыр,
Дырявые наверно и рваные?

Там ветер пьяный шатается по дороге,
Свистит лениво, осоловел.
Плачет лысый одуванчик недотрога,
Ветер его гладил по голове.

Теперь вот, валит снег первый,
Снежинки, вы словно злые комары.
Чего вы кусаете их как стервы,
Что вам плохого сделали фонари?

6:04 вечера.
Канада, Онтерио.


Стреляли солдаты в бутылки

На полигоне поднимая облака пыли,
Солдаты стреляли в бутылки.
Сотни бутылок вдребезги разбили,
Превращая их в опилки.

Теперь солдатам вовсе не спится,
Едут они на войну, в горячие точки.
Все молчаливые как в клетке птицы,
Движутся танки цепочкой.

Позади просторы горные вершины,
Луга, где цветут незабудки и васильки.
Едут солдаты в кузове машины,
Как в ящике пустые бутылки.

10:04 ночи.

Ты утонула в теплые моря

Мы встретились, и ты что то сказала,
Поздороваясь со мной, слегка дрожа.
И знаешь, тогда мне даже казалось,
Что ты утонула в мои глаза.

Гости пили и пели в пьяном хоре,
А ты канула как луна в пруды.
Двигалась нежно, как медуза в море,
Пульсируя словно сердце в груди.

Эти теплые моря не замерзают зимой,
Здесь не убивают дельфинов палкой.
В моих глазах ты плыви под луной,
Как в бескрайном море русалка.

11:02 дня.
Канада, Онтерио

Вечернее затишье

Сверчки в сумраке монотонно свистят,
Как полицейские шестидесятых годов.
Звезды сквозь ветки деревьев блестят,
Словно светлячки райских садов.

Далекая дельта лягушками храпит,
На высокой траве роса недотрога.
На ромашке бабочка усталая спит,
Как поцелуй Всемогущего Бога.

Сияет луна, ослепляя мне глаза,
Звезды -незабудки не скошенные косой.
Колышется трава на ветру, и дрожа,
Кропит землю вечерной росой.

8:11 утра.
Канада Онтерио.

eb23ebae4e2f0a5747a3836a73a792433eb756231883193 (700x510, 39Kb)




Ўзбек халқининг севикли шоирларидан бири

Шукур Қурбон

Чинобод чироқлари

Чинободликлар адабиётсевар, санъатсевар ҳалқ.Кўхна Чинобод устоз шоир Шукур Қурбон билан, марҳум истеъдодли шоир Аҳмаджон Далиев билан, ҳофизлар Фаттоххон Мамадалиев, ака -ука Исроилжон ҳамда Исмоилжон Вахобовлар ҳамда Сирожиддин Маннонов бошчилигидаги "Сўтақўзи" сайёр театри ва Зуҳриддин Исмоил каби қатор шоир ёзувчилари, қолаверса, марҳум биринчи тоифали юрист, профессионал, ҳалол адвокат, садоқатли дўст, яхши инсон Анваржон Хайдаровлар билан ҳақли равишда фахрланади.

Чинобод соғинчи Шукур Қурбоннинг ойдин шеърларида ўз аксини топган.

Шоир олис болалигини қўмсаб, Чинободнинг тупроқ кўчаларида ўз кўйлакларининг қўйнини тупроққа тўлдириб, икки қўлини қанотдай ёзганларича: -биз дори сепар самолётлармиз!-  дея тупроқ тўзғитиб, чопиб юрган болалар образи орқали мустамлака замонларида пахта далалари устидан учоқларда заҳарли меркаптапос, пестидцид оғуларини меҳнаткаш халқимиз бошига ёғдирган ёвуз кучларга ўз исёнини ўша пайтлардаёқ жасорат ва журъат билан изҳор эта олган, дахшатли фожеа кўламини ишоратлар билан кўрсатиб беролган эди.

Одатда қинғир -қилвир йўллар билан китоблар чиқаришни,  ялтоқланишни билмайдиган, унвон, дача, қалам ҳақи талашиб, уюшма раиси билан ёқалашиб, бўғишиб юришни ўзларига эп кўрмайдиган камтарин шоир -ёзувчилар баъзан бироз четда, сояда қолиб кетадилар.Шу призмадан қараб, адолатли баҳо берилса,Шукур Қурбон ўзининг одам қайта қайта ўқиса ҳам зерикмайдиган, медага тегмайдиган, мусиқага ўхшаш лирик шеърлари билан Абдулла Орипов, Эркин Воҳидов каби шоирлардан сира кам эмас.

Унинг она ҳақида, севги -муҳаббат мавзусида ёзган лирик шеърлари, "Соғинч дорвозаси" номли шеърий туркуми ҳақиқий санъат асарларидир.

Шукур ака, яхши юрибсизми?Келин аям, жиянлар тинчми?Уларга салом айтинг.Иброхим Пайдога ҳам.

Энди ажойиб шоир Зуҳриддин Исмоил ҳақида икки оғиз сўз.

Бир нечта шеърий тўпламлар муаллифи Зуҳриддин Исмоилнинг асли касби тиш дўхтирлик бўлиб, унинг ишхонасидан тишини пармалатаётган мижозлар оҳ -фарёди, осмонларни тилка пора қилгувчи чинқириқлари бот бот эшитилиб туради.Агар Зуҳриддин Исмоилнинг мижозлар милкидан суғирган тишларини бир жойга тўпласа, дунё харитасида янги тоғ тизмалари пайдо бўлар эди.(ҳазил).

Жиддий айтадиган бўлсак, шифокор шоир Зуҳриддин Исмоил ҳам яхши шеърлар ёзади.

Унинг ҳикоялар ёза бошлагани эса, табрикласа арзигулик қувончли воқеа.

Бугун шоирнинг битта митти ҳикоясини ҳукмингизга ҳавола қиламиз.

Холдор Вулқон



Кеч соат 7:31.

Канада, Онтерио.

Зуҳриддин Исмоил


Ёмоннинг бир қилиғи


- Ароқни эр-р-как киши ичади,- виқор билан писанда қилди ўтирганлардан бири.

- Албатта...Лекин хотин киши ҳам ичиши мумкин, - ҳиққ, -

унинг гапини зўр бериб маъқуллади иккинчиси.

- Ошналар, тушунсангларчи, мени жигарим оғрийди, - тушунтира бошлади учинчиси.

- Ме-н-нинг туғилган кунимда ичмаган... душманим. Ичасан! Ё душманиммисан, а?

- Қўзитой - мужик, ҳиққ, - гапини икки қилганларни ём-м-он... кўради. Отиб юбор, кўзингни юмиб, - ҳиққ, - қўшилди икинчиси яна.

- Кейин қийналаман-да, қўйинглар энди, - росмана ялинишга тушди Тўлашбек.

- Вей, менга қа-р-ра. Сенга ҳеч ким билмайдиган даволаш усулини ўргатаман. Қарабсанки, от, йўқ, эш-ш-акдек бўлиб кетмасанг, Қўзитой отимни...Совлиқтой қўяман, ҳа. Шуни билгинки, ҳамма касаллик совуқдан, шамоллашдан бўлади. Иссиқни иссиқ, совуқни совуқ кесади. Ўзи.. сени ҳамма ёғинг совуқлик бўлиб кетган. Бўлмаса...хотининг тўртта ҳам қиз туғадими, дўст?

- Қўзитой бўлмаса, ҳиққ...Нима ҳам қилардинг, галварс, ҳиққ...Раҳмат демайсанми, - Ҳалим ошнаси ҳар доимгидек Қўзитойни мақташдан чарчамасди.

Орият қўзғалдими ё янги даволаш усулининг дарагини эшитиб Тўлашбекда озгина умид учқунлари пайдо бўлдими, ўша сабил бир пиёла охири томоқдан ўтди.

Кечаси билан Тўлашбек ухламади. Ухлаёлмас эди ҳам.

Чунки қарийб йигирма йилдан бери азоб берадиган ўнг қовурғасининг остидаги аждаҳо яна уйғонган эди-да. У тонггача икки букилиб, юриб чиқди.

Эртаси куни чошгоҳда Қўзитойга юзланди. Янги даволаш усули уни барибир озгина бўлсада қизиқтириб қолганди.

Кун ўтиб, саҳармардонда Тўлашбек уйи олдидаги Ташлама сойига охиста тушди. Ноябрь ойи бўлгани учун бу осон кечмади. Совуқ жон-жонидан ўтиб кетди. Аъзои бадани кўкариб, жағлари бир-бирига уришиб, юролмай қолди. Бир амаллаб, сувдан чиқиб олди-да, уйига эмаклаганича кириб кетди.

Куни бўйи ўраниб ётди. Зўрға нафас оларди. Барибир исимади, оғриқ уни тарк этмасди.

Эртаси куни яна шу ҳол такрорланди. Бироқ энди совуқ унча билинмади. Фақат сувдан чиқиши бир оз қийинроқ кечди. Яна уйига эмаклади.

Бу кеча тонг отиши Тўлашбек учун бутун бир асрга тенг бўлди. Оғриқ энди қутуришни бошлади. Тўлашбекнинг назарида дард бутун дунёдаги барча ёр-биродарларини меҳмонга чақириб, Тўлашбекнинг сабр-тоқатини синашга бел боғлаганди.

Учинчи куни саҳарда Тўлашбек бир оз иккиланди ҳам.

Оғриқнинг зўри, чеккан азоблари, орқасида мўлтираб турган қизлари ва аёлини ўйлаб, таваккал қилди, сувга тушди.

Бу сафар аҳволи янада оғирлашди. Сувдан чиқолмай қолди.

Тепада қўрқинч ила қараб турган хотини ва қизлари уни минг азоб билан тортиб чиқаришди. У юра олмади, юқорига бир қараб қўйди-да, хушидан кетди.

"Дўсти"нинг "фойдали маслаҳати" кўзлаган мақсадига етганди. Бу қийноқларга чидай олмаган бечора юрак уришдан тўхтади.

Сой сувлари қилиб қўйган ишидан бехабар ҳар доимгидан янада кўпроқ лойқаланиб, важоҳат ила кўпирганича оқишда давом этарди.

Андижон вилояти, Чинобод қишлоғи.

Манба: "Иқбол" сайти.

x_15d42282 (604x453, 162Kb)




Ўзбекистон Республикаси Бош вазири Абдулла Арипов ташаббуси билан Абдулла Қодирий ҳотирасига боғ - музей ташкил этиладиган бўлди.


Абдулла Қодирий ўзбек адабиётининг энг ёрқин, унитилмас сиймоларидан, яъни символларидан биридир.

Шу кунларда "Озодлик" хорижий радиоси Ўзбекистон Республикаси бош вазири Абдулла Арипов ўзбек романчилиги асосчиси атоқли ёзувчимиз Абдулла Қодирий ҳовлисида боғ - музей ташкил этишни ваъда қилгани ҳақидаги қувончли хабарни тарқатди.

Дину диёнатсиз осий жамият далаларимизни пестицид оғусига бўктириб, халқимиз генофондига жиддий зарар етказгани, денгизимизни кўлмакка айлантиргани ҳам оздай, адабиётимиз, маънавиятимиз ўқ томирига ҳам болта уриб, Абдулҳамид Чўлпон, Усмон Носир каби шоирларни, Абдулла Қодирий каби буюк ёзувчиларимизни ноҳақ қатл қилди.

Абдулла Қодирий қатл этилмаганида, у Мопассан, Стендал, Александр Дюма, Жюль Верн, Лев Толстой, Эрнест Хемингуэй, Кобо Абе, Габриэль Гарсия Маркеслар қатори ўзининг "Ўткан кунлар" романиданда буюкроқ санъат асарлари яратган бўлар эди.

Ўзбекистон Республикаси бош вазири Абдулла Ариповнинг Абдулла Қодирий ҳотирасига бағишланган мухташам боғ-музей ташкил этиш тўғрисидаги қарори барча ўзбек ёзувчилари қатори мени ҳам беҳад қувонтирди.

Ҳа, бўғзигача қонга ботган худосиз жаллодларнинг қонхўр тўдаси Абдулла Қодирийни ноҳақ отувга ҳукм қилиб, жисман қатл этдилар.

Аммо улар халқимиз юрагидан жой олган Абдулла Қодирийни, унинг мунаввар ҳотирасини маҳв эта олмадилар.

Мусофирнинг дуоси нақд дейди донишманд халқимиз.Шундан умидланиб, мен ҳам бугун  устозимиз Абдулла Қодирий ҳотирасига боғ-музей ташкил этиш қарорини олган давлатимиз раҳбарларини ўз эзгу мақсадларига, яхши нийятларига етсин дея чин юракдан дуо қиламан.

Озод ва обод Ватанимиз тинч, адабиётсевар, камтарин халқимиз мангу омон бўлсин!



Холдор Вулқон

Ўзбекистон Ёзувчилар уюшмасининг аъзоси.



Кундуз соат 4:06.

Канада, Онтерио.




Холдор Вулқон

Ўзбекистон Ёзувчилари уюшмасининг аъзоси


Ёзувчи Темур Пўлатовнинг "Манқуртлар учун сохта янгиликлар конвейри" мақоласига муносабат

Аввалдан шуни маълум қилиб қўймоқчиманки, мен қуйида ёзмоқчи бўлган фикрларим билан марҳум президент Ислом Каримовга адвокатлик ёки прокурорлик қилмоқчи эмасман.

Аксарият сургунга учраган ўзбек муҳожирлари каби 2015 йили Каримов имзолаган хужжатга асосан менинг ҳам фуқаролигим бекор қилинган эди.

Шундай бўлсада, ўлган одамнинг ортидан ёмон гапирма деган халқимиз ҳикматига амал қилиб ва ўтган президентларини қораламайдиган мутараққий Европа, Осиё ҳамда Ғарб давлатлари тажрибасидан келиб чиқиб, мен бу адолатсиз иши учун Ислом Каримов шаънига ёмон гаплар ёзмадим ва айтмадим.

Қолаверса, Ўзбекистон Республикаси президенти Шавкат Миромонович Мирзиёев яқин вақтлар ичида бу машъум адолатсиз хатони тўғрилаб, мен ва мен каби нохақ ватандошликдан махрум қилинган Ўзбекистон фарзандларини реабилитация қилиб, фуқаролик статусларини қайта тиклайдилар ва тарихий адолатни қарор топтирадилар дея ишонаман.

Лекин ҳозир гап бу ҳақда эмас.

Гап шоир Муҳаммад Солих, Салай Муҳаммадаминов ҳақида ёзилган ёзувчи Темур  Пўлатовнинг мақоласидаги айрим тушуниксиз жумлалар ҳақида.

"Аслида, бош русофоб И.Каримов бўлиб чиқди. Ислом Абдуғаниевичнинг яширин ва очиқ-ойдин русофоблиги барча ақл-идрокли одамларнинг хотирасида. Гапда миллий келишув ва тинчликни эълон қилиб, амалда буюк рус ёзувчилари, олимлари ва педагоглари исми билан номланган кўчалар ва майдонлар номини ўзгартириб, уларнинг ҳайкалларини йиқтириб ташган, Россияга мустамлакачи роли ажратилган ўқув китобларини қайта ёздирган, русий забонлар эса шу сиёсат тарғибчилари деб ҳисоблаган.

Ахир бекорга кўчиб кетган русий забонлар деярли ҳар куни Москвада Каримов ҳайкалини ўрнатилишига қарши митинг қилишмаяпти."

(Ёзувчи Темур Пўлатовнинг "Манқуртлар учун сохта янгиликлар конвейри" мақоласидан)

Темур Пўлатов ўз мақоласида бош русофоб дея собиқ президент кирдикорларини бирма бир "фош" этар экан, ўзи билибми ё билмай, ё атайлабми, Ислом Каримовни ўзбек халқи манфаатлари учун фидоийларча курашган буюк патриотга, ўзбекча айтсак, ватанпарварга айлантиради.

Ёзувчининг юқорида ёзган гапларига инониладиган бўлса, Ислом Каримовнинг ҳам Салай Муҳаммадаминов бошлиқ ЎХХ деган ташкилотнинг ҳам ғоявий маслаги, фарханги бир хил бўлган эканда демак.

Ўзингиз ўйланг, Агар Ислом Каримов юқорида Темур Пўлатов айтгандай кўчаларни қайта номлаб, рус ёзувчилари номини ўчирган, ҳайкалларини йиққан бўлса, уни ўзига ашаддий душман деб билган, ўзларини миллиятчи дея санайдиган миллатчи фанатлар, бўлгинчи сепаратислар асрий орзусини аллақачон амалга ошириб бўлган эканда.

Унда нега улар Ислом Каримовни ўзларига ашаддий душман деб биладилар?

Буни қандай тушунмоқ керак?

Яна мақолага бошқа призмадан  қаралса, Темур Пўлатовнинг гаплари шоир Мухаммад Солихга (Салай Мухаммадаминовга) ҳайриҳох оҳангда ёзилаётгандай туюлсада, бу ёзувчининг пойма пой фикрлари аслида Салай Мухаммадаминовни ватанга қайтармаслик учун курашаётганлар гулханига зимдан керосин қуяётгандай таасурот қолдиради.

Айниқса, унинг юзага келиши мумкин бўлган ўзаро қарама -қаршиликлардан манфаатдордай иш тутаётгани кишини ҳайратлантиради ва сергаклантиради ҳатто.

Бошқаларга қандай билмадиму ҳар ҳолда менга шундай туюлди.
Муҳтарам ёзувчимиз жумладан шундай ёзадилар.

"Ахир бекорга кўчиб кетган русий забонлар деярли ҳар куни Москвада Каримов ҳайкалини ўрнатилишига қарши митинг қилишмаяпти."

Агар Темур Пўлатов айтгандай, Россияга кўчиб кетган ўзбекистонлик русийзабонлар Москва шаҳрига Каримовнинг ҳайкалини қўйдирмаслик учун ҲАР КУНИ митинг қилаётган бўлсалар, бу ўз ўзидан Ислом Каримовни Лубянканинг қўйиндиси (вставленник) дея бот бот янграгувчи иддаоларни ўз ўзидан йўққа, ёлғонга чиқаради.

Мен Темур Пўлатовни бир истеъдодли ёзувчи сифатида ҳурмат қиламан албатта.Унинг "Макон", "Кунда -шунда","Ғойибнинг қайтиши", "Тошбақа торозуси" каби асарларини ўқиганман.

Ўзбекистонда сўз эркинлиги, хурфикрлик, демократиянинг йўқлигидан қайғуриб юргувчи Темур Исхакович жаноблари бизнинг юқорида билдирган сал аччиқроқ фикрларимиздан хафа бўлмаслар дея умид қиламиз.


Кеч соат 7:55.

Канада, Онтерио.




Юксак ва масъулиятли мартаба муборак бўлсин!


Ўзбекистон Республикаси Бош прокурори Ихтиёр Абдуллаев Ўзбекистон Миллий Хавфсизлик Хизмати раиси этиб тайинланди.

Ихтиёр Бахтиёровични бу юксак мартаба билан чин юракдан муборакбод этамиз.

Холдор Вулқон

Ўзбекистон Ёзувчилар уюшмасининг аъзоси.




Алишер Назар


Алишер Назар (1976-йили туғилган)

Алишер Назар 1976-йили Қашқадарё вилоятининг Чироқчи туманида туғилган. 1998-йили Халқаро Гуманитар академиясини тамомлаган. "Бизга аталган тонглар" шеърий мажмуаси (1999) ва "Холислик эҳтиёжи" публицистик тўплами (2012) чоп этилган. Айни пайтда "Ёшлик" журналининг шеърият бўлими мудири лавозимида хизмат қилмоқда.

Шоирнинг шеърлари Маънавиятимиз жонкуярларидан бири Давронбек Тожиалиевнинг Зиё.Уз. порталидан олинди.

Чироқчининг сўнмас чироғи

Таъсирли, мақолалари, эшиттириш ва кўрсатувлари билан реал воқеликка холис ёндошиб, уни теран таҳлил қила биладиган, врач ташхисидай аниқ хулоса чиқара оладиган, ижтимоий онгни соғломлаштиришга қодир биронта ёниқ, юксак дидли журналисти борми ўзи Ўзбекнинг?!-дея савол берилса, бугун: -Ҳа, бор! -дея баралла айтиш мумкин.

2017 йили Бибиси Ўзбек хорижий радиосида собиқ президент Ислом Каримовнинг набираси билан, кейинроқ мухолифатчи Салай Мухаммадаминов билан суҳбат олиб борган журналистнинг ҳолис ва ҳалоллигига қойил қолганман.У суҳбат давомида фақат мавзугагина оид аёвсиз саволлар бераркан, Салай Мухаммадаминовни ёки ўша Каримовнинг неварасини ёқлаб ё аяб -суяб, хаспўшлаб ўтирмади.Уларга мойдай ёқадиган ясама саволлар ҳам бермади.

Суҳбатлар кучли таҳлил ва аниқ хулосалардан иборат бўлди.

Бугун мухлислардан бири сайтимиз почтасига журналист Алишер Назарнинг Фейсбукдаги саҳифасидан олинган мақоласини юбориб, бу мақола юзасидан менинг фикрларимни билмоқчи бўлибдилар.Бунинг учун у инсонга миннатдорчилик билдирамиз.Чунки менинг Фейсбукда саҳифам йўқ.Шу сабаб бошқаларнинг Фейсбук саҳифасига кириш имкониятига эга эмасман.Мен адабиётчиман ва ўз саҳифаларимдагина ишлайман.

Бошқаларни билмадиму, лекин менинг баъзи бир, таъма илинжида, аниқроқ қилиб айтилса, бир пайтлар қинғир йўллар билан хорижий оммавий ахборот воситаларига "ишга жойлаб" қўйгани учун журналистиканинг холислик мезонига хиёнат қиладиган,нопрофессионал, айёр, маккор ҳамда ўз хатти харакатлари билан одамнинг кулгисини қистайдиган айрим қўлбола "журналистлар" ёзган сохта, пиарчи, узундан узоқ зерикарли мақолаларини ўқишга, бирёқлама "эшиттиришлари"ни тинглашга, "видеолари"ни кўришга тоқатим ҳам вақтим ҳам етмайди.

Лекин Алишер Назар ёзган жиддий, қуйма, бош қотиришга ундайдиган мақолаларни катта қизиқиш билан ўқиб, кузатиб бораман.Унинг "Синган кўзгу" мақоласини ўқир эканман, мақолани шундай ўзига ҳос усулда қойиллатиб ёзса ҳам бўлар эканку дея хурсанд бўлдим.

Оз бўлсада шундай виждони пок, ҳолис ва ҳалол журналистлармиз борлиги учун Худога шукур.

Холдор Вулқон

Синган "кўзгу"

Интернет сайтлари “уйғон”ди, онда-сонда бўлса ҳам миллий телевидениемиз касал одамдай “кўзини очиб” қараяпти, матбуот ҳам нималарнидир дудуқланяпти, аммо… Бу “уйғониш” унчалик ҳам кўнгилга таскин бермаётгандек! Кимнингдир турткиси билан уйғониш “уйғоқлик”ми? Ҳақ олинса, кўнгил тўлади! Берилган ҳақ билан мақтаниш ожизликдир! Ўзинг уйғонсайдинг, ўзинг ҳаққингни сўрашни билсайдинг, ҳеч бўлмаса, ҳаққини сўраганлар ёнида тура олсайдинг! Янаям пастроқ тушай, ҳаққини сўраганларга индамасайдинг!

Президент Ангренга бориб, халқнинг ночор аҳволи ҳақида жуда қаттиқ гапирди. Эртаси куни Ўзбекистонда хизмат кўрсатган бир журналист ёзди: “Биз шундоққина биқинимизда турган муаммони кўрмаган эканмиз, қаранг, Президентимизнинг донолигини!” “Хизмат кўрсатган” ҳалиям отда, ҳалиям бировга гап бергиси келмайди! Қани энди бир тил бўлса-ю, “Ҳазрат, сиз ана шу биқинингиздаги муаммони кўрмаганингиз учун раҳбар бўлдингиз, халққа хизмат қилмаганингиз учун “хизмат кўрсатган” олдингиз-да”, деса! Деганда энди нима ўзгаради?!

Шу одамдан кўп дакки эшитганман: “Ҳаётга қора кўзойнак билан қарайсан! Президент сиёсатига қаршимисан?!” Ўн йил олдин бу гапнинг нималигини билармидингиз? Шу атрофда юрган бўлсангиз, албатта билардингиз. Билмай кўринг-чи! Бу шундай таҳдид эдики, эшитган одам беихтиёр “биз ҳеч кимдан кам эмасмиз”, деворарди.

Ҳа, шунақа деб юравердик. Ўтган йили қарасак, биз ҳаммадан кам эканмиз! Таълим тизими издан чиқиб кетган, соғлиқни сақлаш аянчли аҳволда, қишлоқ хўжалиги ночор, ёшлар қаровсиз, диний саводсизлик авжига чиққан! Биз нима қилдик ўзи?

Ҳеч нарса қилмадик десак, инсофсизлик бўлади. Жуда кўп ишлар қилинди, лекин аксарияти хато йўлдан кетди. Нима учун шундай бўлди, биласизми? Жамиятдан ЭРКИН ФИКР қувиб чиқарилди! Фикр айтган одам душманга айлантирилди. Матбуот “бўлмайди” деган сўзни луғатидан ўчириб ташлади. “Ҳаммаси зўр, ҳаммаси бўлади”га чиқиб кетди! Ҳаммамиз бир ёқадан бош чиқариб фикрлайдиган бўлдик. Шунақа қулинг ўргулсин кадрлар ишлаб чиқдикки, бири қўйиб, бир “Ватанни севади”!

Бир одам ҳеч қачон хато қилмаслиги, мутлақ ҳақиқатни гапириши мумкин эмас. Ғойибдан келадиган ваҳийнинг тўхтатаганига 15 аср бўлган ахир! Йўқ, биз буни тан олмадик, “сизники маъқул” дедик.

Эркин матбуот, эркин фикр яшайдиган жойда ҳукумат қутириб кетолмайди. Ҳукуматнинг кўзига матбуот кўзгу тутиб туриши керак. У “кўзгу”га қарасин, ўзини тузатсин! Бир ҳафта кўзгуга қарамаган одамнинг башарасини кўрганмисиз? 25 йил қарамаган одамникини-чи?! Биз “кўзгу”га қарамадик, уни “синдириб” ташладик. Ҳукумат билан ўртамиз узилиб қолди. Шунақа бир “девор” пайдо бўлдики, ошиб ўтишнинг ҳеч иложи йўқ! Пахтани териб, ғаллани йиғиб, газ, нефть, олтинни қазиб олиб “девор”дан ошириб ташлаймиз. Биз қора ботирларнинг мақсадимиз: “омбор”ни тўлдириш! Лекин бу ўлгур ҳеч тўлмайди. Тўлдиролмадик! Натижада, “дон” излаб ҳар томонга учиб кетдик. Шунда ҳам ҳеч ким “шунча меҳнат қилдинг, узр, қорнингни тўйғазолмадик”, демади. Ортимиздан: “дангасалар”, “хоинлар”, “ватангадолар” деб сўкиб қолди.

Биз соддалар билмадикки, “омбор”имизга “каламушлар” танда қўйишган экан! Буёғи Лос-А́нджелесу, буёғи Швейца́рияда миллион-миллон долларлик саройлар қурибмиз, виллалар сотиб олибмиз, шахсий самолётларимиз бор экан, Острогорский деган опанинг болаларини энг зўр университетларда ўқитибмиз… Лекин биз билмабмиз, билолмасдик ҳам-да! Чунки “кўзгу” синган эди, синдиришган эди.

Энди нима бўлади? “Кўзгу”ни бутлай оламизми?

Йўқ, чунки “кўзгу” синган куни ўқувчининг ишончи ҳам қўшилиб синган.

Яқинда бир “отахон” газета таълим тизимининг 10 йилликка қайтиши келажак учун муҳим қадам бўлганини ёзиб, исботлаб берди. 3-4 йил илгари “Коллежлар бизнинг келажагимиз” деб ёзиб, уни ҳам исботлаб берганди. Халқ бу гапнинг қайси бирига ишонсин?

Телевидениеда кўрганмисиз, ёши саксондан ошган бир онахонни залнинг ўртасига тўрғазиб қўйиб, туман прокурори бошчилигида бир зал одам “талаяпти”:

– Хоиннинг онаси!

– Шунақа бола тарбиялайсанми?!

– Юртнинг юзини ерга қаратди!

– Туманимизга иснод келтирди!

Ҳақоратнинг чек-чегараси йўқ. Бу ҳақоратларга онадан бошқа ҳеч ким чидай олмайди! Она боласи учун чидайди-да! “Бу шўрлик нима қипти?” денг, ўғли Россияга ишлашга кетиб, ўша юртлардан Туркияга ўтиб кетибди. Муаммо шу, шунга она айбдор! 20 йил олдин уни Туркияга ўтиб кетмайдиган қилиб туғиши керак эди.

Энди пластинкани алмаштирдик. “Туман ҳуқуқ-тартибот идоралари, маҳалла фаоллари билиб-билмай хато йўлга кириб қолган ёшларимизни соғлом ҳаётга қайтариш учун уйларига бориб суҳбатлар ўтказишяпти. Натижада, одамларимизнинг эртанги кунга бўлган ишончи тикланяпти”.

Айтинг-чи, залда қон ютиб турган 80 ёшли ўша онахон бу гапларни эшитиб нималарни ўйлаётган экан? Телевидениенинг қайси гапига ишонсин? Эртага яна бошқачароқ гап ўртага чиқиб қолса-чи!

Демак, матбуот кўрсатма асосида ишлашни бас қилиши лозим. Матбуот ҳукуматнинг оғзига қарамасин, тишлаб ўтирган мумини туфлаб ташлаб, ўзининг оғзини ҳам ишлатсин! Бугунгача келаётган йўлини ўзгартирсин, ўқувчининг ишончини қозонадиган йўлга ўтсин. Бу йўл – мустақил фикрлаш, ўз СЎЗИ ва ўз ФИКРИни айта олиш йўли бўлсин. Шунда бизнинг жамиятимизда ҳам ШАХСлар пайдо бўлади. Шахслар – миллат локомотивлари! Бутун бошли миллат китобхон, зиёли, буюк бўлиб кетиши мумкин эмас. Миллатнинг буюклигини ана шу “локомотивлар” кўрсатади.

Биз шахсларга йўл бермадик. Болаларимизни шахс қилиб тарбиялашга интилмадик. Ёшларимиздан бири ҳукуматимиздан “фахрий ёрлиқ” олган экан, қувончдан: “энди қандай яшайман” деб изиллайди. Ҳой, сенинг истеъдодингнинг нархи битта “фахрий ёрлиқ”миди ҳали?! Биттаси чиқиб, “мамлакатмизда ёшларга берилаётган эътибор дунёнинг ҳеч бир давлатида йўқ”, дейди. Чиноздан нарига ўтмаган қизалоқнинг гапини қаранг! Чунки у нима қилсин, ўзининг гапи йўқ, бу гапни қаердандир эшитиб олган. Аниқ билади, зарарсиз гап!

Хуллас, умумий гаплардан, шаблон гаплардан, энг муҳими, ёлғон гаплардан воз кечиб, реал ҳаётга қайтиш вақти аллақачон келди.




Алишер Назар



Бу одамга алам қилади,
Қаршисида мудом бир тилсим:
Нега унинг душмани йўқдир,
Нега унга қаршимас ҳеч ким?

Нега унга ҳасад қилишмас?
Ёки ҳеч ким келиб урмас дўқ?
Кўчалардан карвони ўтар,
Ҳурадиган бирорта ит йўқ!

Узун-узун режалар тузмас,
Уйқу қочмас олис тунлари.
Сочларида бирорта оқ йўқ,
Юрагида йўқ санчиқлари.

Алам қилар унга шуниси,
Ўтиб борар беғалва, бесас.
Курашгиси келар унинг ҳам,
Лек арзирли ғаним топилмас.

* * *

Сизга нима бўлди, бунча бахтлисиз,
Нега бошингиздан баҳорлар кетмас?
Заминнинг фарзанди эмасмисиз ё,
Бунчалар юксакциз, овоз ҳам етмас.

Бироқ ҳар парвознинг қайтажаги бор,
Қарзга олгансиз-ку ахир бу жонни!
Тутиб қолай деса бирор қўл етмас,
Шунча юксаклардан қулаш осонми?


Ёлғизликдан жуда қўрқаман,
Ёлғизликда адолат йўқдир.
Кўзларингга тикилиб туриб,
Ҳақиқатни айтар бирма-бир.

Овутмоқчи бўласан ўзни,
Самоларга тикасан кўзинг.
Ўксиб-ўксиб йиғлагинг келар,
Негалигин билмайсан ўзинг.

Олисларга термуласан жим,
Шамолларга кўнгил ёрасан.
Кетгинг келар бош олиб, бироқ
Бу бош билан қайга борасан.

Ҳеч нарсадан тўлмайди кўнглинг,
Юрагингни нимадир ўртар.
Юзларингда синиқ табассум,
Кулгуларинг йиғидан баттар.

Ёлғиз қолган одамга қийин,
Енгиб бўлмас сукунат юкин.
Ёлғиз қолган одам ҳаттоки,
Сен ҳақингда ўйлаши мумкин.

* * *

Ишонманг бу кўнгил эртакларига,
Унда хиёнатнинг кўп нишонаси.
Шу маъюс термулган нигоҳлар асли,
Қанча нигоҳларнинг оғриқхонаси.

Унинг юрагига ачинасиз сиз,
Кўнглингизни юлиб "ол" дейсиз - малҳам.
Аслида бу юрак бир мозорхона,
Битта лаҳадида ётибман мен ҳам.

* * *

Ортиқ севолмадим, мени кечиргин,
Гарчи қурбон этдим оқликларимни.
Энди ўртамизда тоғлар кўкарди,
Мен йиртиб ташладим оғриқларимни.

Сенсиз бугунларга ўрганиб қолдим,
Кўнглимни тарк этган у кунлар тафти.
Сени юрагимдан суғириб олдим,
Сенсиз ҳам тонг отиб, кун ботаяпти.

Муҳаббат сўзининг рангин унутдим,
Энди сўнгги илинж тилайман сендан.
Фақат кўзларимга осилиб қолган,
Масрур кунларингни олиб кет мендан.

* * *

Сиздан кетиш қанчалар осон,
Кетиш мумкин бесадо, беиз.
Дунё қадар кетиш ҳам мумкин,
Кетиш мумкин ҳатто кўз ёшсиз.

Эрта учган турналар мисол,
Кетса бўлар мутлақо беғам.
Сиздан кетиш шунақа осон,
Кетолмайман шунинг учун ҳам.

* * *

Нега сизнинг бунча бошингиз эгик,
Саратон тафтида кўзларингиз — муз?
Айтинг-чи, қолдими бисотингизда,
Бирорта ҳайқириқ, бирор тирик сўз?

Ўрнингизга биров яшаётгандай,
Чиқиб кетолмайсиз нега бу издан?
Бунча тинч ухлайсиз тўшагингизда,
Чўчиб тушинг ахир, илтимос сиздан!


Қачон ерга йиқилиб тушдим,
Кўнглим бунча лат мани.
Рутубатли туманлар аро,
Йўлим қани, осмоним қани?

Юролмайман... билмам елкамга,
Бунча оғир нималар ортдим.
Ўзинг яқин келмасанг осмон,
Бўйнимгача заминга ботдим.


Ҳар неки сўрадим, бердингу фақат...
Сен менга ўзимни жуда оз бердинг.
Яшашдек жазони берган Худойим,
Куйини бермасанг, нега соз бердинг?

* * *

Келдим... кетмоғимнинг нишонаси бу,
Кетар йўлларимни кўрсатгин, Жаббор!
Ўзим бу йўлларда бош урай десам,
На девор бор менда, на пешона бор.

* * *

Бўм-бўшман, кел, Ўзинг тўлғаз,
Кўксимга кир, кўнглимга киргин.
Тангрим, ахир яшашим учун
Йўқотишга нимадир бергин.

* * *

Шундайин дард берсанг, шундай ташналик,
Дунёни бир қултум сув каби ютсам.
Ўзимга кирсамда сарҳадларимда,
Сени излавериб йўқолиб кетсам.

* * *

Қўлларим дуода, ҳовучим тўлмас,
Самон йўлларида ўлтираман жим.
Илҳақман, интизорман, лек имдод бўлмас,
Сабрим тўлиб борар, тўлмайди кўнглим.

* * *

Букун бозоримиз қизиб бородур,
Ғаддор дунё биздан ўзиб бородур.
Рўёга харидор нафси баломиз,
Икки дунёмизни бузиб бородур.

* * *

Гоҳида сиғмайди йодимга йодинг,
Бир оғриқ бошланар бағримда сим-сим.
Ахир Сенга қандай бахшида этай,
Ўзимга етмаган ўзимни, Тангрим?

* * *

Тўлиб бормоқдаман, тўкилмай туриб,
Аллоҳим, қалбимга наззора эт бир.
Ахир саҳройингда ташна бир қулман,
Мусофирман, мусофирман, мусофир!

* * *

Чарчадим, назар сол бу йўллар аро,
Ўзимни йўқотдим, Сени йўқотдим.
Ишон, йўлсизликдан қийналмадим мен,
Йўлим кўплигидан қийналиб кетдим.

* * *

Умримни бесамар кунларга сотдим,
Бунда топганларим ҳаммаси — рўё.
Сенинг омонатинг асрай олмадим,
Қимматга тушди-ку менга бу дунё!

* * *

Кўнглимда йиғлайди минг йиллик фироқ,
Сен менга яқинсан, мен Сендан йироқ.
Саҳарларда туриб сасинг излайман,
Эй дўст, айрилиқдан бағрим минг қуроқ.


x_15d42282 (604x453, 162Kb)



Холдор Вулқон

Ўзбекистон Ёзувчилари уюшмасининг аъзоси


Шоир Муҳаммад Солихдан(Салай Муҳаммадаминовдан)бошқа хорижда яшаётган ўзбекистонликлар Ўзбекистонга ўгайми?

Бир гурух ўзбек зиёлийларининг шоир Муҳаммад Солихни ватанга қайтариш тўғрисидаги Президент Шавкат Мирзиёевга йўллаган мурожаатини мен ҳам қўллаб қувватлайман.

Табиий, устоз шоир Шукрилло домла жамиятда юз бериб турадиган турли адолатсизликларга ҳар доим ўз муносабатларини билдириб келганлар.

Бу аниқ.

Рўйхатдаги бошқа шоир ёзувчиларнинг ҳам бугунги дадилликларини қадрлаймиз.

Уларга қарата: -бир пайтлар мум тишлаб жим юрар эдингизлар.Энди карнайчи ва сурнайчилар кўпайиб, яқин кунларда ҳам дадил бир оғиз гап айтишга қўрққан эхтиёткор кимсаларнинг бугун тили чиқиб қолибди дея заҳарханда қилиш фикридан йироқмиз.

Менинг у мурожаатга биттагина эътирозим бор.

У ҳам бўлса, фақатгина шоир Муҳаммад Солиҳни эмас, балки озодлик, сўз эркинлиги, хурфикрлик, демократиядан махрум этилган халқ манфаатлари учун ўз вақтида курашиб, овозини ютиб ётмай, ўша махдуд замонларда ҳам ўз сўзини дадил айта олган ва шу сабаб ҳукуматга ёмон кўринган ва охир оқибат мажбуран хорижга кетган Ўзбекистоннинг бошқа фарзандларини ҳам реабилитация қилиб, фуқаролик статусларини қайта тиклаб, уларнинг барчасини ватанга қайтармоқ керак деган таклифим бор ҳалос.

Бу борада Президент Мирзиёевга ҳам ақл ўргатмоқчи эмасман.

Аммо, у киши биронта фармон имзолаб, ватанга қарши қурол кўтармаган, қонли жиноятлар содир этмаган, чет элда вақтинча, яхши кунларни кутиб яшаган юзлаб Ўзбекистон фарзандларини, журналист ва зиёлийларини ватанга қайтариш йўлида умумий авф эълон қилсалар айни муддао бўлар эди деган фикрдаман.

Холдор Вулқон

Ўзбекистон Ёзувчилар уюшмасининг аъзоси.


Кундуз соат 12:46.
Канада, Онтерио.






Ҳадятилло Собирхўжаев

Андижон вилояти, Олтинкўл туманидаги 28-давлат ихтисослаштирилган мактаб -интернати ўқувчиси.

Ҳадятилло ёзган бу туйғули шеър менга маъқул бўлди. Бу шоирда  илоҳий истеъдод жилвасини кўрдим.

Шоир ҳотирасини заифлаштириб, истеъдодини ўлдирадиган, қалб кўзгусини хиралаштирадиган жирканч ароқнинг ҳамда бошқа маишатларнинг қулига айланиб қолмаса, ёки ақлдан озиб, кўзлари чақчайиб, телбаланиб, ўзини ўзи мақтайдиган Шохер Шумхабар Шовқин Сурон абу Даҳо Бебаҳо ибн Доно Пайласуп бўп бедаво руҳий касалликка мубтало бўлмаса, тинимсиз изланиб, муттасил ишласа, миллатчилик, ирқчилик ва диний фанатизм йўлига кирмаса, оддий ариза ва шикоятини ҳам шеърий усулда айтмаса, ИЛОҲИЙ СЎЗ САНЪАТИНИ бадиийликдан минг нур йили йироқ бўлган қора қарғиш, хақорат, ижтимоий мавзулардаги одми, газетавий техник сўзлар йиғиндисига  айлантирмаса, бу йигит келажакда ёниқ шоир сифатида инсониятни ҳайратга соладиган гўзал санъат асарлари яратади, Худо ҳохласа.

Холдор Вулқон


Қишни яхши кўрамиз

Совуқ ҳукм сурса ҳам,
Қорлар ёғиб турса ҳам.
Шамол юзга урса ҳам,
Қишни яхши кўрамиз.

Борлиқни оққа белар,
Янги йил кириб келар,
Қорбобо совға берар,
Қишни яхши кўрамиз.

Қорни отиб юзтамиз,
Қорбўронга устамиз,
Мазза, чана учамиз,
Қишни яхши кўрамиз.

Иссиқ печка гувиллаб,
Бўрон турса  увиллаб,
Кўчалар тинч, хувиллар,
Қишни яхши кўрамиз.

Андижон вилояти, Олтинкўл тумани.



Манба: "Иқбол" газетасининг веб сайти.



Холдор Вулкан

Член Союза писателей Узбекистана



Почему ты, зима старая вдова,
Плачешь во мгле за полями?
Снег летит молча как белая сова,
Воет ветер полярный.

Скованный льдами накрепко,
Пруд старый в парке застыл.
Знаю, зима, лечь тебе нелегко,
В холодный постель.

Ты подушку свою порвала что ли,
Покрылись пушинками дома.
Луга тропинки безлюдное поле,
В пушинках исчезла и сама.

11:04 дня.
г.Бремптон, Канада.

Стреляли солдаты в бутылки

На военном полигоне солдаты стреляли,
В пустые стеклянные бутылки.
Которые вдребезги разбивались,
Словно форфоровые копилки.

А в весенних разливах пушистые вербы,
Распускали рассеянно почки.
Молодые солдаты на грузовике едут,
На кровавую войну, в горячие точки.

Грузовик новый, нет шишки на шине,
Звенят в мешочках ложечки и вилки.
Едут солдаты в кузове машины,
Словно в ящике пустые бутылки.

10:04 ночи.

Полуночный дождь

Осенний вечер бродит по городу,
По стеклянным улицам пустым.
В свете фонарей озаряя бороду,
Укутываясь туманом густым.

Листья -пожелтевшие летучие мыши,
Промокшими крыльями летят.
Дождь шелестит словно камыши,
Лужи как слезы в глазах кипят.

Может не слезы, а серебряные монеты,
Падают на полуночный площадь?
И в дождливом тумане волоча карету,
Цокает копытами лошадь.

Сумрак плачет, я не знаю о ком,
Шепчет невнятно, его никто не поймет.
Ночь меня по бронзовой голове дождем,
Гладит, смывая птичий помёт.

6:11 вечера.



На улице мороз, а дома тепло,
На столе чай и варенья.
В камине потрескивая радостно и тихо,
Горит березовая полена.

За окном ветры надрывно завыли,
Волчицей голодной, на всю глотку.
Он открыл свой огромный холодилник,
В поисках закуски с водкой.

Открыл и замер от восторга,
Так как там ветры свистели.
Люди окликали друг друга в пурге,
И метались стаями свиристели.

11:32 дня.
г.Бремптон, Канада.