Поиск

Холдор Вулқон

Ўзбекистон Ёзувчилар уюшмасининг аъзоси

 

Шоирнинг сурати маърифатимиз жонкуярларидан бири Давронбек Тожиалиевнинг "Зиё.Уз" сайтидан олинди.


Дўст ёди


Равшан Файз қисқа умр кечирган бўлсада, жисман ҳалок бўлган эсада, унинг юракка яқин, дардли, лирик шеърлари мангу сўнмас чироқлар маржони каби шеъриятнинг бепоён дала даштлари ортида маюс порлаб, шууримиз зулматларини ёритаверади.

Унинг шеърларини ўқиган инсон руҳияти тозаради, қалб кўзи равшанлашади.

Равшан Файз гарчанд Тошкентда истиқомат қилсада, доимо ўз она қишлоғини соғиниб, унга талпиниб яшади, соғинчини ўз лирик шеърларида акс этдирди.

Унинг шеърларини ўқир экансиз, Самарқанд билан Жиззах орасидаги Нурота тоғларида тумшуқларини тошларга қайрагувчи какликларнинг, Қўшработ далалари этагидаги жийдазорларда сайраётган каккуларнинг хасратли оҳи, ботиш шуълаларига йўғрилган шомги теракзорларда қулоқни батанга келтириб сайрагувчи қушлар шовқинини ва ойдинда чириллаётган чигирткаларнинг товушларини эшитаётгандай бўласиз гўё.

Равшан Файз шундай ажойиб шоир эди.У мен почта орқали юборган бир дона шеъримни ўқиб, Холдоржон, тезлик билан 10 та шеърингизни машинкалаб, журналга юборинг дея менга жавоб мактуби йўллаганди.

Шеърларим "Ёшлик" журналида суратим билан эълон қилинди.Аммо тақдир тақазосими, менга Равшан билан учрашиш насиб этмади.

Равшан оламдан ўтиб кетди.Худо раҳмат қилсин.

У газетавий техник қуруқ сўзлардан иборат бақир чақирни, фисқу фасодни, шундай оғзаки айтиб қўйса ҳам бўладиган оддий, одми гапларни кимгадир етказиш учун шеърни овора қилмайдиган, илоҳий сўз санъати қадрини баланд тутадиган юксак дидли, лирик шоир эди.

Равшан бир умр ойдин, боқий, мангу ўлмас мавзуларда туйғули лирик шеърлар ёзиб ўтди.

"Ёшлик " журналида узоқ йиллар адабиёт бўлимини бошқарган бу шоир адабиётимизга сидқидил, ҳалол хизмат қилди.

Равшан Файз маҳаллийчиликни, ғийбатни, макру ҳийлани, қитмирликни, бахилликни, хасадгўйликни, дилозориликни билмасди.

Ҳаммага яхшилик истаб, доим бошқа ижодкорларга қўлидан келганича ёрдамлашарди.

Жойинг Жаннатдан бўлсин, дўстим!


 

 

Холдор Вулқон

Дўст

(Ўзбекнинг энг ёниқ шоирларидан бири, марҳум дўстим Равшан Файз ҳотирасига)

 

 

Гуллар ернинг табассумлари ,

” Қайда ? ” – дея берма саволлар .

Саф чекар дов дарахт лашкари,

Эсар ёвуз, вахший шамоллар .

 


Бошланаркан булут босқини,

Шаррос қуяр шиддатли жала .

Ариқларда сувлар тошқини,

Кўринмайди ёмғирда дала.

 


Куз келади сўнгра сездирмай,

Сукунатда хазонлар рақси.

Ботаргохда шом қушларининг,

Муросасиз шовқини, бахси.

 


Хувиллатиб борлиқни сўнгра,

Қушлар кетар инларин ташлаб.

Қолмагандай яшашдан маъно,

Дўст кетгандай кўзингни ёшлаб.

 

 

 

2003 йил, 27 ноябрь.

Тунги соат 9 дан 30 минут ўтди.

Андижон .

 

Холдор Вулкан

Член Союза писателей Узбекистана

Занятая линия

(Памяти моего друга, великолепного узбекского поэта Равшан Файз)



В летнем сумраке лишившись ума,
Комариный рой гудит и бродит.
Над полем ослепительно сияет луна,
Освещая проселочные дороги.

Даль рокочущим трактором храпит,
Голаса лягушек улавливать не сложно.
Чтобы не сбивать росу с травы,
Шляется ветер осторожно.

Колышутся тихо от ветра незабудки,
Луга и поля как синие заливы.
Раздаются с лугов короткие гудки,
Сверчок на линии.



16/08/2015.
11:11 дня.
Канада.

cc5f0c5ce00463f63803c31d61bc7092 (220x300, 14Kb)

Равшан Файз 1959 йил 1 январда Самарқанд вилоятининг Қўшработ тумани Қўралос  қишлоғида туғилган. ТошДУнинг ўзбек филологияси факультетини тамомлаган (1986). “Мен шамолни тутволдим” (1992) болалар учун шеърий тўплами, “Ухлаётган одам” (1989), “Ташриф” (1990), “Кел, эй кўнглим”(1997) каби китоблари нашр этилган. 1995 йил 30 августда Тошкент шаҳрида (автоҳалокат туфайли) вафот этган.

Равшан Файз

 

 

 

ҚИШЛОҚ СОҒИНЧИ



Эй ота юрт, эй туғишган эл,
Мен бир ўсмир, мен битта гулни
Орзу-ҳавас деган танти ел
Қай бир баҳор бағрингдан юлди.


Сўнг тақдирга раҳматлар айтиб,
Ўшал юксак орзумга етдим:
Тиним билмас девона, дайди
Шамолларга айланиб кетдим.


Улангандим юрагим билан
Асли сенинг жону жисминга.
Энди яна бу дунё бир кам –
Орзуйим йўқ, армоним мингта!


Энди тунлар юрагим оғрир,
Соғинаман сени, қишлоғим,
Даштларингни эслайман оғир
Қояларга урилган чоғим.


Туриб-туриб келади кўргим,
Сен-чи, сен ҳам садо бергин, ҳой,
Билинарми ҳали ҳам ўрним,
Оғрийдими мен юлинган жой?!

 

Қишлоғим

 

Бу шеърни сурхондарёлик истеъдодли ҳофиз Маҳмуд Номозов ажойиб қўшиққа айлантирган.

 


Кўнглима орзулар солган, қишлоғим,
Олис-олисларда қолган, қишлоғим.


Келиб қоларми деб, ҳар саҳар, ҳар шом,
Кўзлари йўлимда толган, қишлоғим.


Менинг мақсадимдан кўнглим кўп тўқдир,
Армон нишонига тегмаган ўқдир.


Орзунинг измида ҳамон ҳаётим,
Лекин бу йўлларнинг адоғи йўқдир.


Айтгил, сенмасмиди мен танлаган йўл,
Сайрга элтмасмиди мен танлаган йўл.


Олис-олисларда оворадурман,
Борса-келмасмиди мен танлаган йўл.

 

Келиб қоларми деб, ҳар саҳар, ҳар шом,
Кўзлари йўлимда толган, қишлоғим...

 

0_c3d3f_4c0c2109_XL (700x462, 134Kb)

 

 

Подробнее...

 

 

...

 

 

 


Фаслий навбаҳор ўлди

 


( Фурқат ғазалига Холдор Вулқон ёзган муҳаммас)


 


Сайради саҳар булбул, тинглади гулистонлар,

Баргига қўниб шудринг тақди дури маржонлар,

Чўл каби ғариб умрим бўлди булбулистонлар,

Фаслий навбаҳор ўлди, кетибон зимистонлар,

Дўўстлар ғаниматдир, сайр этинг гулистонлар.

 


Тоқида униб майса тому пахсалар хуррам,

Ёнди лолақизғалдоқ, боғу равзалар ҳуррам,

Ғарбда ой сузиб сокин отди ғамзалар хуррам,

Субҳидам тушиб шабнам, бўлди сабзалар хуррам,

Гул уза томиб кам - кам ёғди абри найсонлар.

 


Чиқса аввало ботир бойчечак ёриб музни,

Аҳли дил қалам ушлаб ахтарур нафис сўзни,

Қиз - жувон кийиб атлас, шармисор этар бўзни,

Настаран ювиб юзни, ёсуман тузиб ўзни,

Наргис очибон кўзни интизори ёронлар.

 


Бодаи муҳаббат қуй соқиё пиёламға,

Бўлмағай бу олам ғарқ дийда ашки жоламға,

Берди акс садо ўнгир, қоялар бу ноламга,

Бир саҳар эдим уйғоқ ўт туташди оламға,

Тооғлар чекиб ларза, титради биёбонлар.

 


Қаҳратон йироқ кетмиш чун хазор, туман фарсах,

Пахса ортидан оппоқ гул тутар ўрик ваҳ - ваҳ,

Тонги боғ аро гуллар кулдилар отиб қах - қах,

Қумрилар қилиб ку - ку, булбул айлабон чах - чах,

Сарви гул уза доим тортар оху афғонлар.

 


Топмадим сабодин шом ахтариб анинг васлин,

Ҳурми ё башар билмам шўхи дилрабо аслин,

Қийнамас бирон золим бунчалар одам наслин,

Булбул ўқуғоч йиғлаб субҳидам ҳазон фаслин,

Ғунча қон ютиб, юз чок этди гул гирийбонлар.

 


Чор тараф чароғонким, тортадур кўзим равшан,

Чўлда ҳам биёбонда ниш уриб ўсар ёвшан,

Сен нечун, дилим, айтгил, йиғлаган ҳазин найсан?

Кечдилар вафо аҳли қолмайин тутиб савсан,

Кийди кўк қилиб сунбул зулфиний паришонлар.

 


Тинмагай кеча - кундуз кўзда ёш булоғимким,

Ўчмагай мудом Вулқон ёр кутиб чироғимким,

Фаҳру ифтиҳорим кўз остида ямоғимким,

Куймасин бу савдода не учун димоғимким,

Ранжу ғуссада доно, юрса шоод нодоонлар.

 

 

 

 


7 июнь, 2010 йил.

Тунги соат 12 дан 40 минут ўтди.

Торонто шаҳри, Канада.

 

 

 

 


 

 

 


 

Аё соқий

(Ҳофиз Шерозий ғазалига Холдор Вулқон муҳаммаси)

 


Юзин кўргим келур ҳар он, бу ҳижрон лаҳзаси йиллар,

Фироқ саҳросида қийнаб, кўзимга тортадир миллар,

Азобим юкласам ногох, чидолмай чинқирар филлар,

Аё соқий суниб жоминг қил эҳсон, яшнасин диллар,

Кўрунди аввал ишқ осону сўнгра тушди мушкуллар.

 


Вужудим риштасиига тим қаро соч толасии бандким,

Лабиининг болидин шармандадир новвот ила қандким,

Жунун саҳросида чеккан азобим Қайс учун пандким,

Сабо ечмоқчи бўлган соочининг хушбўйига онтким,

Муанбар халқа - халқа соочидин қон бўлди бу диллар.

 


Муҳаббат розинии дилбар келиб сирри ниҳон айтса,

Қулоғимга пичирлаб, жилмайиб ширин сухон айтса,

Ғаним кўз ёшига чўккай чекиб оху фиғон, айтса,

Ботир сажжодании майга агар пири муғон айтса,

Йўловчига эрур маълум йўл аҳволи ва манзиллар.

 


Санам мужгонидан пайкон келиб санчилса гар бир дам,

Жигар садпоралар бўлғай беролмас ҳеч киши ёрдам,

Магар ҳозиқ табибим ёр, тирилгай сўзласа мурдам,

Менга ёр уйида ишрат қуриш имкони йўқ ҳар дам,

Қилуркан қўнғироқ фарёод, боғланг юкни ғофиллар.

 


Аё эй дил, тилаб васлин ютарсан қон ила зардоб,

Қўяр жонинга ўт дилбар кийиб қирмиз қабо зарбоб,

Бу йўлга кирма деб огоҳ этибдур ишқ элин арбоб,

Қоронғудир кеча қўрқинчли мавж, дахшатлидир гирдоб,

На билғай ҳолимизни четда турган юуки енгиллар.

 


Фалакнинг чархи каж , ундан мурувват кутма, эй Ҳофиз,

Заминнии титратиб Вулқон каби қон ютма, эй Ҳофиз

Кезиб саҳро биёбонлар аро йўл тутма, эй Ҳофиз,

Агар васл истасанг ундан узоққа кетма, эй Ҳофиз,

Тилакни изла, қўй дунёни, бер орзуга табдиллар.

 


 

 

 


23 май, 2010 йил.

Тунги соат 12 дан 45 минут ўтди.

Торонто шаҳри, Канада.


 

 

 

 

 


 

 

-Нечун  чойинғиз оқариб, ўзинғиз  қизориб  бормоқдадурсиз, мавлоно? Чойнакға чой  солғон  эрдинғизму  ўзи?  Ҳеч йўқ, дарахт пўстлоғидин  ташламабдурсизда, мавлоно?

-Бале, бул оби жўш  вўзимиздинг  бодаи  унноб, дору  чой  эрур,  устод.

-Тасанно, мавлоно!Борокалло! Анда  бодаи  уннобдин  устодинғиз  Абдуллажонға  ҳам  пахта  гуллик  жоомдин   синғон  сафолға бир қадах  суниб, байт  айтиб  узотғайсиз.

-Бале, устод, пиримиз  ғазал  ўқимоқдадурлар. Ғазални  итмомиға  еткурсинлар, кейин.

-Шундайму, мавлоно? Оофариииин!..Оофариииин!Тасанно, мавлоно!

 

(Холдор Вулқоннинг дўстлик ҳазили)

 

 

Эркин  Воҳидов

 

 

ЎЗБЕГИМ

(қасида)

 


Тарихингдир минг асрлар

Ичра пинҳон, ўзбегим,

Сенга тенгдош Помиру

Оқсоч Тиёншон, ўзбегим.



Сўйласин Афросиёбу

Сўйласин Ўрхун хати,

Кўҳна тарих шодасида

Битта маржон, ўзбегим.

 


Подробнее...

 
Еще статьи...