Поиск

Холдор  Вулқон

Япон  шеъриятидан  янги  таржималар

 

Буюк  япон  шоири, хайкучиликнинг  сўнги  вакили Масаока  Сики 17  сентябр, 1867  йили Ие  провинциясидаги Мацуяма  шаҳрида  истеъфодаги  ўртаҳол  самурай  оиласида  дунёга  келди.Масаока 12  ёшида  биринчи  шеърини  ва  насрий асарларини ёзди.У  Токиодаги  Император  Университетининг  адабиёт  факультасига ўқишга  кирди.1892  йилдан  бошлаб  Масаока  Сики  ўз  ҳаётини  тўлалигича  хайку  ёзишга  бағишлади."Ҳайку" терминини  ҳам Масаока  Сики  истеъмолга  киритган. Масаокадан  аввал  хайку  "Ренги"  санъатидаги  учлик  деб  аталар  эди.Масаока  Сики  19  сентябр, 1902 йили Токиода  оламдан  ўтди.

 


Масаока  Сики

 

***


Чирилдоқлар  чириллар,

Аммо,   афсуски

Қулоқлари  кардир  отамнинг...

 

***


Қишлоқдан  шаҳарга  келиб,

Гуллаган  гилосни  томоша  қилаётган

Дехқон  ҳамёнини  кесиб  кетишди...

 

***


Ой  порлаган  оқшом.

Менинг  бирдан

Тарвуз  ўғирлагим  келди  негадир.

 

***


Ўғрини  тутиб,

Симёғочга  боғлаб  қўйдилар.

Тунги  аёз...

 

***


Оқшом,

Ҳовуздаги  ўрдаклар  устига

Қор ёғаётир.

 

***


Шом  пайти  қийналиб  юриб,

Фонусни  осдим

Гуллаётган  гилос  шохига...

 

***


Туманларнинг  қаъридан  чиқдим,

Эҳҳе, қандай  буюк  денгиз

Рўпарамда  ястаниб  ётар!

 

***


Ёзги  дарё.

Кўприк  бору лекин,

Отлар  ўтар  саёз  кечувдан...

 

***


Жуда  кўпчилик

Ётиб  олган  кема  сахнига

Порлар  ёзги  ой...

 

***


Ортимга  ўгрилган  пайтим,

Ҳозиргина  ёнимдан ўтган  йўловчи

Туманларда  кўринмай  кетди...

 

***


Қайиқдан,  кўприклардан

Кир  ёядиган  жойдан,

Ҳамма  ёқдан  қарарлар  ойга...

 

***


Баҳор  оқшоми,

Кимдир  ўтди  ёнимдан

Сибизға  чалиб...

 

***


Қандай  қайғули  кўриниш!

Ўргимчак  тўрига

Капалаклар  илиниб  ётар...





 

 

 

СЎЛИМ

(САОТИЙ  ҒАЗАЛИГА  ХОЛДОР  ВУЛҚОН  МУҲАММАСИ)

 






Парпирар  зулматда  ёлғиз,  шам  совуқ  қотганмикин?
Нурларин  олисда  юлдуз  найзадек  отганмикин?
Шоми  хижрон  чоғи  ой  ҳам  мунғайиб  ботганмикин?
Ёрни  ойнакдин  қаранг,  ноз уйқуда  ётганмикин?
Ёки  қилган  нолишим  уйқудан  уйғотганмикин?

 


 

Замҳарир  кўйлакка  кўкси  сувдаги  ойдек  тегар,
Шайланар  мужгони  ўқдек,  қошларин  ёйдек  эгар,
Айрилиқ  пайконидан  садпоралар  бўлди  жигар,
Биз  тарафга  бир  келишни  ихтиёр  айлаб  магар,
Ёнида  ётганни  афсун  бирла  уйғотганмикин?

 


 

Кимсасиз  йўлларда  кезмишман,  сўлим  салқин  ҳаво,
Уйғониб  шоядки  чиқса  ёр  кийиб  қирмиз  қабо.
Сочларин  дарёси  чорлар,  сўзлари  оҳанрабо,
Атри  бўйи  ёр  димоғига  етишгач, эй сабо,
Тонг  шамоли  кокилин  мушкини   қўзғотганмикин?


 

 

Кулба  томин  қуш  каби  гох  кузги  ёмғирлар  чўқиб,
Уйқусиз  тунларда  ёрга  шеър,  ғазал  битдим тўқиб,
Балки  суртар  кўзга,  ёзган  хатларим  йиғлаб  ўқиб,
Тун  яримда  кун  тиғ  урди,  ёки  бепарво  чиқиб,
Зулф  аросийдан  юзини  ойга  кўрсатганмикин?

 


 

Шошмагил  ёр  сочларин  тўзғитгали,  саррин  шамол!
Ғунча  лабда  ним  табассум,  ухласин  ёр  бемалол.
Уйғонар  айтсанг  азонлар,  эй  қаро  зулмат - Билол,
Офитоби  талъати  мен  сори  кўргузса  жамол,
Тўлган  ой  синган  сафолга  ўзни  ўхшатганмикин?


 

 

Ой  жамоли  кўзларимдан  кетмагай  бир  зум  нари,
Мен  асир тушдим  ёронлар,  енгди  хижрон  лашкари,
Қон  ютарман  хирқираб,  кўксимда  армон  ханжари,
Кабкидек  мастона  парвоз  айлаганда  ул пари,
Овчилар  домига  ўзни  йўлда  ушлатганмикин?

 

 

 

 

 

13  декабр,  2011  йил.
Кундуз  соат  4  дан  23  минут  ўтди.
Торонто  шаҳри,  Канада.

 

 


 

 

Собир Ўнар

Ўзбекистон Ёзувчилар уюшмасининг аъзоси

Замонавий ўзбек адабиётининг энг ёниқ юлдузларидан бири Союир Ўнар фақат  талантли ёзувчи бўлибгина  қолмай, яхши  инсон  ҳамдир. Унинг  рус келин ҳақида ёзган асарини ўқиб, тўғриси, қойил қолганман. Тили  равон, яратган  образлари  тирикка  ўхшайди. Бир куни Юнусободдаги ёзувчилар шаҳарчасида Собиржонни учратиб  қолдим. Қўлида яримта  ароқ. Ҳа? -десам, уйда  усталар  бор эди,  шунга...  -деди  у. Ўша пайтлари Собир Ўнар отпискага чиқиб, уйини ремонт қилдираётган  экан.

Ўшанда - қани энди мен ҳам Тошкентга кўчиб  келсаму, ёзувчи  -шоирларга қўшни яшасам -дея ўйлаганман, ҳавас  билан. Насиб этмаган экан, шимолий Америкага, Канадага келиб  қолдим. Лекин,  нийятим  барибир Ватанга қайтиб, қадрдон ёзувчи шоирларга яқин маҳаллаларда  яшаш. Тўйлар қилиб, дўстларни меҳмонга чақириш.

Яхши нийят яхшида.

 

Холдор  Вулқон

 

 

Собир Ўнар

 

Сафура холамнинг эртаги

 


Мен бир нарсага кўпам тушунмайман ва хулоса қилишгаям қўрқаман: яратган Парвардигор баъзи бировларга кетма-кет мусибат жўнатади, ёш-навжувон жигарларидан айрилиб қолиш жуда ҳам оғир, кейинчалик ҳам бошқаларга фалончи акам, укам ёки холам айни бўйи етган, ақли тўлишган, чиройи ҳаддан ошган вақтда тўсатдан дунёдан ўтди, дейиш... қийин, негадир одамнинг гапиргиси келмайди. Бироқ гапирмасанг ҳам тушуниладиган жудоликлар бор. Айтмоқчиманки, Худойи таоло ҳам жигарингни ўсмирлигида олиб қўйса, кейин анча вақт сабр қилади, чоғи. Аслида мен бундай дейишга жиддий асос айтолмайман, шундан кейин бундай бўлади, дейишга тилим бормайди, сабабики – бари бир тақдир эгасининг Ўзи ҳал қилади. Аммо баъзан инсонларга раҳм-шафқат қилинади – мен шундай ўйлайман: оғирнинг кетидан яна бир оғирлик келиши мумкин. Лекин яратган эгам шундан сўнг яна ва яна оғирлик солишни эп кўрмайди, кейининга енгилликлар беради, демоқчиман...

 

eb23ebae4e2f0a5747a3836a73a792433eb756231883193 (700x510, 39Kb)

 

 

Подробнее...

 

 

Қўчқор Норқобил,


Болалик





Гарчанд сўлғин, руҳим,

исёним,

Болалигим бироқ ўлмаган.

Бир бола бор… тоза ошёнли,

Хуржунлари ўтга тўлмаган.

 


Бир бола бор… чўлоқ эшакда

Чизган қишлоқ харитасини –

Узоқ эди ўтрик гўшакдан

Умр кечди олатасирли.

 


Қўлларидан тушмади ўроқ,

Сигир еди бармоқларини.

Мағрур эди болакай бироқ,

Умид ёқар қароқларини.

 


Бир бола бор толтуш… тушида

Ухлар эди оппоқ тўшакда.

Бир лаҳзада кетди ҳушидан

Йиқиларкан қайсар эшакдан.

 


Ор-номусу, орзу зиёда,

Шеърлар ёзди болакай тунлар.

Бахтсиз эди бола дунёда –

Хуржун ўтга тўлмаган кунлар.

 


Шеър ўқирди далаларда у,

Шеър ўқирди ғумай, ўтларга.

Юрак тўлган паллаларда у

Исм қўйди қари тутларга.

 


Бир кун… бари тугади, тамом,

Дала, ўроқ ва хуржунлари.

Бола жўнар шаҳарлар томон

Кўз олдидан ўтиб кунлари.

 


Шаҳар катта…

Кечалар равшан.

Юлдузлардан кўпдир чироқлар.

Базму жамшид, кулгулар шўх-шаън,

Дилни ўртар сузик қароқлар.

 


Бунда ҳамма пўрим, озода,

Бир-бирини севар, жонимлар.

Гуноҳ эмас, гоҳо базмда

Эри билан отса хонимлар.

 


Тез тугайди ҳайрату хаёл,

Кўнгил қўмсар дашту далани.

Қай бир кунда сотарди аёл

Ойнавандда ўсган лолани.

 


Хира тортди…

Юлдузли осмон,

Ортда қолди боғлар, баҳорлар.

Туҳфа этиб ҳажру ишқ, достон.

Дилни ташлаб кетди гулзорлар.

 


Васли ҳижрон кетди қоришиб,

Ҳаёт оқди телба-тескари.

Шомда келар олам ёришиб,

Ёҳу, тонгда зулмат лашкари.

 


Оғрир руҳим. Оғрийди руҳим,

Тонг шамоли –

бир ҳазин нола.

Осмонларда изғийди оҳим,

Сени жуда соғиндим, бола.

 


Ойдан олгин ўроқларингни,

Юлдузларга тўлсин хуржунинг.

Кўкдан сўра гуноҳларимни

Чеки борми қисмат ҳажрининг?!

 


Дўстдан рақиб бисёр дунё бу,

Юрагимни таларлар гоҳо.

Ёлғиз қолдим – чорладим сени,

Болалигим – энг буюк даҳо.


Руҳим ҳажр, юрагим ҳажр,

Куйга солдим ҳажрларимни.

Юрагимни бир оғриқ ғажир,

Олиб кетгин ҳажрларингни.

 


Мен йиғладим. Руҳим – исёним,

Болалигим бироқ ўлмаган.

Бир бола бор – тоза ошёним,

Хуржунлари ўтга тўлмаган.

 

 

 

 

“Шарқ юлдузи”

Мазкур  шеър  ва  шоирнинг  сурати  "Янги дунё" дан  кўчирилган  ва  сайтимиз  почтасига юборилган.

 

 

 

 

Абдували Қутбиддин

Ўзбек халқининг энг севимли шоирларидан бири

 


 

 

"Қаҳринг шомларида қишлаган эдим"

 

Қандай  ажойиб мисра! Ҳа, Абдували  Қутбиддиннинг  ўзига ҳос, сеҳрли шеъриятисиз  замонавий ўзбек  адабиёти ғариблашиб  қолган бўлур эди. Мана  бу  инсонни  ҳақиқий  шоир  деса,  унинг  ёзган  шеърларини  шеър  деса, санъат  асари  деса  арзийди.Абдували Ғарб, Европа ва Рус шоирларининг шеърларини ғоят усталик билан ўзлаштириб, ўзларини ижодкор санайдиган баъзи ҳийлагар кимсалар каби адабиёт ихлосмандларини алдамайди.

 

Кўзингни тиқма, бу менинг бошпанам,
Пойгакдан мўлтайма, асло қўймайман,
Юрак деб аталган қизил офтобадан
Ўзим қон ичгайман, сенга қуймайман.

 

Дея ёзади у.

Абдували Қутбиддин шеъриятини биёбонларда қуриган минглаб шарсимон шувоқларни қум барханларидан юлқиб, ойдин кенгликларда думалатгувчи чўл шамолларига,қуёш парқу булутлар ёстиғига хорғин бош қўйган уфқларга туташ шом далалари этагида "Опчиқ пахтаниии!" дея янграган табельчининг ҳали ой кўтарилмаган шом зулмати аро далалар узра қушдай учгувчи ҳайқириғига, зулмат қўнган пахта хирмонида торозибон прицеп четига осиб қўйган тошфонар ёғдусига ва ўша ёруғлик теварагида тинимсиз айланиб учаётган парвоналарнинг унсиз ва ўйчан парвозига, қовун полиз этагидаги қоровул чайласи устида олмосдай чақнаган юлдузларга, жийдалар гуллаб ётган соҳилларни оҳиста ёритганича ғарбга оғаётган ой хорғинлигига менгзагиси келади одамнинг.

Дарҳақиқат, Абдували Қутбиддин шеърияти ҳавас қилса арзигулик миллий шеъриятдир.

 

Холдор  Вулқон

 

 

Абдували Қутбиддин

Хаёл кечаси

Тошкент

«Ёзувчи» нашриёти

1994

 

eb23ebae4e2f0a5747a3836a73a792433eb756231883193 (700x510, 39Kb)

 

***


Субҳлар ҳўплайди патли ҳавони,
Бир кун ёлғончилик қилади апрель,
Мен сенинг келишинг ҳеч истамайман,
Бироқ кел.

Зар ип эшаяпти ёғдулар тошиб,
Зим – зиё ҳовонча эзғилайди ун.
Қавиб, тахлаб қўйди шойи кўрпани
Сен учун.

Жарангдор сочинг ҳам бўлар пўпакли,
Тиллақош топилар кўк сандиғида.
Уч газ булут кесса бўлар чимилдиқ,
Висол тоғида.

Киприкка илинган шабнам чўғдайин,
Бир кун ҳақиқатгўй бўлмади апрель.
Мен сенинг келишинг сира истамайман,
Бироқ кел.

Анбар инъом этар сенга чечаклар,
Тобе мамлакатдир сенга хуш чаман.
Мен эса чимилдиққа кираману,
Тиззангга бош қўйиб ухлаб оламан.

Суронлар чулғайди патли ҳавони,
Бир кун ўзим каби лақмадир апрель.
Мен сенинг келишинг ҳеч истамайман,
Бироқ кел…

* * *


Сирли бандаргоҳда қуюқ туман,
Олмос лангар,
Биллур кема.
Зарбоф кўйлак кийган дарға мендирман,
Эй гул, кетасанми мен билан.

Кумуш тўлқинлар тебранишда,
Шаффоф манзилларнинг бешиги ишонч.
Сенга кечалари ривоят айтиб,
Тонглари бошингдан сепаман қувонч.

Бўрон томоғидан омон чиқамиз,
Саболар шаҳрига етамиз албат.
Вафо арқонини сувдан тортамиз,
Ўлжамиз муҳаббат.

Кўзингни юмгину қучоғимга кир,
Юрагим мушкидан бўйланар юзинг.
Бу уй атиргулнинг тушиникидир,
Ёп-ёруғ, чироғи — булбулнинг кўзи.

Эй гул, кетасанми мен билан?!

* * *


Булбуллар мастона кашта гулларида,
Сўзана четида ухлаган лайлак.
Дарпарда ортида шамол кўпиртирган
Бир коса шарбат.

Сен ич-ей, бошланур ажиб ҳикоя,
Баҳор жилмаяди чумчуқ инидан.
Сенга мусичалар ясар зинапоя,
Япроқдан.

Қани туш!
Адирлар кўксини кесиб беради,
Оҳиста ўлтириб учамиз баланд.
Биз учун хумолар донлар теради
Маъво салтанати далаларидан.
Шафақлар хонатлас янглиғ ёйилур,
Дуторин портлатиб қўяр каҳкашон.
Қўшиқлар янграйди сенга аталган.

Сен ишон.
Оққушлар парёстиқ берар келтириб,
Етти қават кўрпа тўшайди товус.
Шундоқ ёнимизга кетади қўйиб —
Ой тилла фонус.

Тиззангни қучоқлаб, боқасан дилгир,
Соатга қарайсан кулимсирайсан:
Кеч бўлди, соат бир…

Булбуллар йиқилар кашта гулларидан,
Сўзана четида ўлади лайлак.
Дарпарда ортида шамол гувиллар,
Коса тўла ҳасрат.

ВИСОЛ


Йиғладим. Ҳовучим тўла сув бўлди,
Тишимдан қон сизар, юрак – чанқовуз.
Бошингни эг жоним, мажнунтол каби,
Бу ҳовуз.

Пичирлаб овозинг сузмакдадирми,
Ушатиб ташланган ўзимми буткул.
О, нечун изиллаб тинмайсан сира,
Бул – бул.

Қарагин, янчилган осмон сепилди,
Зарралар санчилди, аччиқ куйдириб,
Бир қозон атала ағдарди кеча,
Ўкириб.

Чиппа-чип ёпишиб ғарқ бўлдикми-ей,
Этимиз туташиб биттамиз, битта.
Бизни қиймалашга улгурмайдилар,
Ахир бу эрта – аккк!

Йиғладим. Йиғладинг. Ҳовуч сув тўла,
Тишлардан қон сизар, юрак – чанқовуз.
Эгилсак сочимиз чирмашибди-я,
Қўшилиб кетибди
Кўзимиз.

ҲАЖР


Ҳижрон қиш тунидай чизилганида,
Кунлар кўк бағридан узилганида,
Ёшим пиёлада сузилганида,
Соғинчдан дил тўлиб бузилганида —

Капалак қонини топинглар менга.

Еллар судраб кирса мени боғларга,
Сарғайиб тўкилган тиллар қарғаси.
Мени остонада чанглар тупуриб,
Висол келтирмаган йўллар қарғаси —

Капалак қонини келтиринг менга.

Хайру эҳсонларин тўкканида ёз,
Буғдойзор оралаб дўппайса август,
Чумоли инида йўқолган хасдай
Қолсаму, ҳеч кимса тутинмаса дўст.

Капалак қонини беринглар менга.

Тоғларнинг даҳани бўлса агар ғор,
Фалакка чирмашиб ўралса буғи,
Бу қадар армонга чидай олмасам,
Қабоғимда чакраб эриса йиғи.

Капалак қонини ичиринг менга.

ҚАСАМ


Фаромуш боғларда солланиб маҳзун,
Заррин сарполарда, давлати фузун,
Қалбимга атайди нон ҳамда тузин,
Ё жоним муҳаббат,

Сим-сим-эй, сим-сим,
Мабодо алдасам, қўлларим синсин.

Ўкинч тилакларда болалик бадбахт,
Севгининг номидан ёзади тилхат.
Агарда яшасам қалдирғочсифат,
Қизғалдоқ энамдир,
Сим-сим-ей, сим-сим,
Мабодо алдасам, қўлларим синсин.

Ортимда чўл дедим, кўрсам, Бадахшон,
Қадимий тангадай беҳамён, бешон.
Ўзимни изласам-мендан йўқ нишон,
Ал-амон, мен қайда,
Сим-сим-эй, сим-сим.
Мабодо алдасам қўлларим синсин.

Сўнгги дам ўзим-ла ўчакишсам, ҳай,
Соҳир кўзларигдан талаб этсам май,
Э, воҳ, кекирдагим кесиб этсам най,
Пуфласам-куй ёнса,
Сим-сим-эй, сим-сим.
Мабодо алдасам юрагим тинсин.

БАХТЛИ ЙИЛ


Лайлатулқадрлар ерга қўнгайдир,
Ҳар қарич тупроқда анқо унгайдир,
Ҳар лаҳза кўриниб шамол янграйдир,
Бахтли йил келадир,
Бахтли йил.

Тангри бор бўлса жамолин очар,
Қуёш абадият нурларин сочар,
Фано тугунланган сеҳрини очар,
Бахтли йил келадир,
Бахтли йил.

Еру осмон аро ойна қопланар,
Ёмғирлар ўрнига ёғар шароблар,
Бани одам балким қўрқмай шодланар,
Бахтли йил келадир,
Бахтли йил.

Мендек аҳли ҳоллар тўпланиб йиғлар,
Сандувоч бағрида ўртаниб йиғлар,
Ўртада ўлимлар тебраниб йиғлар,
Бахтли йил келадир,
Бахтли йил…

* * *


Мовийлик қудуғида рақслар тугаганда,
Ёлғизлик арқонини бўйнимга ўраганда,
Кимдир Абдувалини оҳиста сўраганда,
Қўшиқчи бўлсам эдим, ҳеч бўлмаса
созанда.

Каптарларим, каптарлар ҳай-у, ҳаю,
ҳай-ула.

Бармоқларимга боғлаб қуёшни
судрасайдим,
Қоронғу ерда ёниб, кул бўлиб
титрасайдим,
Тутар пайтимда ногоҳ, мени сен
чорлаганда,
Қўшиқчи бўлсам эдим, ҳеч бўлмаса
созанда.

Каптарларим, каптарлар ҳай-у, ҳаю,
ҳай-ула.

Ададсиз манзилларим боумид оққанида,
Қаттиқ тиканларини қалбимга қоққанида.
Томиримни шимсам-у, ҳаётга бўлиб
банда,
Қўшиқчи бўлсам эди, ҳеч бўлмаса
созанда.

Каптарларим, каптарлар ҳай-у, ҳаю,
ҳай-ула.

Хаёлим ойнасидан недир учиб кетганда,
Севгимни мумиёлаб тушлар қочиб
кетганда.
Муҳаббатим ўзимдан сўраганда
ризолик,
Қўшиқчи бўлсам эди, ҳеч бўлмаса
созанда.

Хаёлим ойнасидан недир учиб
кетганда,
Севгимни мумиёлаб тушлар қочиб
кетганда.
Муҳаббатим ўзимдан сўраганда
ризолик,
Қўшиқчи бўлсам эди,ҳеч бўлмаса
созанда.

Каптарларим, каптарлар ҳай-у, ҳаю,
ҳай-ула.

* * *


Самарқанд мени баҳорда чақиради,
Минорлар юради гаплашиб.
Дарғомда уйғонган балиқлар бақиради,
Камалаклар қувлашар ранг талашиб.

Боғлар гуркирайди, осмон ҳам
ғилт- ғилт.
Бир йиғлаб олади, кулар қалдираб.
Қушлар гурросига мўлтираб мўлт-мўлт
Шаҳарга киради қирлар галдираб.
Ҳай-ҳайлаб томларга чиқар одамлар,
Дўппиларга тўлар юлдузлар нури.
Тизилиб рақс тушиб берар оқшомлар
Кундузларга чироқ кўтартиришиб.

Самарқанд мени чақиради бир кун,
Сочларин қиздириб иажнунтолининг,
Кўкрак қафасини ёриб бораман,
Қон пуркаб юзига шамолнинг.

* * *


Бебаҳо матога томган доғдайин
Ўчмайди шафақлар минг ювилса ҳам.
Сарсари, шақиллаб ўтса-да, йиллар
Сен ўша, ўша…
Томчи-ла тасвирлаб бўлмайди сени
Ҳатто англатолмас, билса-да кўршаб.
Тап-таранг тасмадай кокилларингни,
Тараган исёнлар бермас изоҳлаб.
Сен ўша, ўша…
Беҳуда даъволар қиламан гоҳо,
Хобгоҳинг қўриқлар фалак лашкари.
Ошкор этмоққа тутинаман гоҳ,
Ақлдан ташқари,
Фикратдан ташқари…
Во ажаб ингичка қилдан ҳам нозик
Иплар чувагувчи балогир сарҳад
Аро, минг йиллик бутхона янглиғ
Тоқатни тоқат-ла тилгувчи қаҳат—
Ўша, ўша…

* * *


Қайдадир тун сиёҳ кокилин эшар,
Тоғларда эзади ҳарир кўксини.
Қайдадир жайронлар ўйнаб юришар,
Фақат мен яшайман
Ўксиниб.

Қайдадир минора қанот қоқади,
Ҳис этиб танида шамол жисмини.
Зарафшон қайгадир лойқа оқади,
Фақат мен яшайман
Ўксиниб.

Қайдадир тулпорлар фазога етар
Томоша қилгани товус рақсини.
Қақнуслар оловлар қўйнида ётар,
Фақат мен яшайман
Ўксиниб.

Қайдадир сайҳонда ўтлар қовушар,
Қайдадир йўқотар офтоб кўзини.
Қайдадир нам тортиб унар товушлар,
Фақат мен яшайман
Ўксиниб.

Қайдадир капалак шафақни кўрар,
Нурланиб сезади бахтнинг исини.
Қайдадир бир санам мени деб яшар,
Фақат мен яшайман
Ўксиниб.

* * *


Қуёш, юртинг қайда, сўраган эдим,
Тонг-ла нурингга дил ўраган эдим,
Мен ҳам сен бор ерга бораман дедим,
Аммо осмонингга кўймадинг, қуёш,
Бирор бор бошимга теккизмадинг бош.

Муйишиб, мунграйиб ишлаган эдим,
Мен ҳам кўп тошларни тишлаган эдим,
Қаҳринг шомларида қишлаган эдим,
Ҳайрон ёшлигимни ҳўнгратдинг, қуёш,
Бирор бор бошимга теккизмадинг бош.

Урфу русумингдан бошлаган эдим,
Эски дўконингни хушлаган эдим,
Дуру маржонингни ушлаган эдим,
Оқибат манглайим муштладим, қуёш,
Бирор бор бошимга теккизмадинг бош.

Тилимни кундага кўйгил, чоп дедим,
Кейин дил уйига бориб ёт дедим,
Ўғлим у, ўзим у, аста ёқ дедим,
Кулу тўзонидан маҳв бўлгин, қуёш,
Бирор бор бошимга теккизмадинг бош.

Мен одам эдим-ку, мен одам эдим,
Лойдан-да йўғрилган матодан эдим,
Иблисга алданган атодан эдим,
Эй қуёш, мен сени севаман, қуёш,
Бирор бор бошимга теккизмадинг бош.

 

* * *

 


Кўзингни тиқма, бу менинг бошпанам,
Пойгакдан мўлтайма, асло қўймайман,
Юрак деб аталган қизил офтобадан
Ўзим қон ичгайман, сенга қуймайман.

Бармоғинг ниқтама, менинг пешонам
Хати тирноғинг-ла ёзилмагандир.
Мен билан Худонинг ўртасида ғам
Ариғлари сен-ла қазилмагандир.

Юзинг буриштирма, менинг бу юзим,
Босганман гоҳ кишан, гоҳ тиканларга.
Ичган бўлсам ичдим, ҳайрат қимизин,
Эзилдим эзилиб эзилганлардан.

Меники бу ғавғо, керакмас даллол,
Дафтарим варақлаб ўқий олмайсан.
Агарки, борлиғим йиртсалар, алҳол,
Менга бошқа борлиқ тўқий олмайсан.

Йўлу йўриғингга юрмасман зинҳор.
Эшит, фарёд чиқар ўпган тошимдан,
Илоё, бошингни тешмасин дўл-қор,
Илоё, ёрилма еган ошингдан.

 

* * *

 


Кўзимдан ўпиб қўй, Осима!
Сенга олма бергум мағз-мағзи олтин.
Тишласанг, тишларинг ҳаммаси тилла,
Лабларинг ёлқин...

Хоҳласанг бераман сеҳргар каклик,
Сайраса бўғзидан тушади гуҳар,
Унинг бир қаноти атиргул, бири
Нилуфар.

Истасанг зумуррад тароғим сенга,
Сочингни тарасанг ярмиси зумрад.
Силасанг қўлингу бармоғинг бўлгай
Ложувард.

...Эшикни ёп дейсан,
Совуқ-ку ахир.
Бошим оғрияпти, бошим.

Уҳ, тортиб ойнадан ғижирлар совуқ,
Аёз ишқаб ўтар эшикка бетин.
Қуқулаб юборар ҳовлида товуқ,

Дарахтдан узилиб
Тушади — олма —
Олтиннн,
Ол-тиннн,
Доо-о-дей...

ХИЙЛА

 

 

Хийла кеч тушибди севайлик десак,
Ўғри оралабди боғу равона.
Чиннидай рўёдан эшитдик — чўпчак,
Хийла бегонамиз, билсак, жаҳона.

 

 

 

 

Подробнее...

 
Еще статьи...