Поиск

Xoldor Vulqon

Odob

(O‘zbekiston Respublikasi KGBsining sobiq rahbari, marhum G‘ulom Aliyevich Aliyevning porloq hotirasiga bag‘ishlanadi)

 

 


Agar odam bolasi odob deb atalgan fazilatga ega bo‘lmasa, uning musulmonligi ham, nasroniyligi ham, iyudeyligi ham yolg‘on.


Odobning kushandasi kibrdir.Kibrli kimsalar o‘zidan boshqalarga xuddi chumoliga, ojiz xasharotga qaraganday qaraydilar, va alaloqibat o‘zining beodobligi bilan nazardan qoladilar.Baqavli Odam alayxissalomga sajda qilishdan bosh tortib, Yaratganning amrini bajarmagan va  Olloxning mangu la‘natiga uchragan Azozil alayxulla‘na kabi.


Bu hayot mening tasavvurimcha ulkan bir kalava ekan.Kalavaning uchini topib, tortqilasang bas, bir -biridan qiziq, ibratli voqealar chuvalanib chiqaveradi.


Bir paytlar Andijonda Shaydo Umar degan aziz do‘stim bor edi.Rahmatli Shaydo Umar aka she‘rlar, hikoyalar va qissalar yozar, ammo o‘z yozganlaridan ko‘ngli to‘lmas,garchand mendan 30 yosh katta bo‘lsalar ham o‘zlarini katta olmas, adabiyotda bilmagan narsalarini mendan so‘rab o‘rganardilar.Shu shoirning tavsiyasi bilan men Andijonning "Neftprom" mavzesida tug‘ilib, o‘sib, ulg‘ayib, polkovnik darajasiga ko‘tarilgan Sharobiddin aka ismli xarbiy ofitser haqida hotira kitobi yoza boshladim.Kitobni yozish jarayonida uyoqdan buyoqqa chopib, Sharobiddin akani bilgan insonlar, xususan uning yaqinlari, sinfdoshlari, sobiq quroldosh do‘stlari bilan yuzma -yuz suhbatlashishimga to‘g‘ri keldi.Suhbat jarayonida, ayniqsa, Sharobiddin akaning farzandlari, turmush o‘rtog‘i Lola opalar bo‘g‘izlariga qadalgan yig‘idan gapirolmay qolar, bo‘zlab yig‘lardilar.Sinfdosh do‘stlari ham Sharobiddin akani eslab, gapirayotganlarida, ovozlari titrab, bu og‘ir judolikka chidolmay yig‘lab yuborardilar. Ko‘z yosh jovdiragan ko‘zlari tangaday yaltirab, yuzlarini bir chetga burib, achchiq ko‘z yoshlarini artardilar.

Bir kuni, tasodifan Ibroxim aka Sadirov ismli polkovnik bilan uchrashib qolgan paytim, men beixtiyor o‘sha hotira kitob, va Polkovnik Sharobiddin aka haqida to‘xtaldim.Ibrohim aka avvallari uzoq yillar Germaniyadagi sobiq sovet xarbiy qo‘shinlarida qo‘mondon, keyinchalik o‘zimizda Andijon viloyat Favqulodda Vaziyatlar Boshqarmasiga, viloyat Xarbiy Komissariyatiga rahbarlik qilgan shonli o‘zbek ofitseri va halol inson Sharobiddin aka haqida yaxshi fikrlar aytib, hotirlar ekan, -Ha, Viloyatimizda bunday ajoyib insonlar, qahramon ofitserlar juda ko‘p -deb qo‘ydi.Keyin yana bir ofitser polkovnik G‘anijon Abdusalomov haqida ham yozsangiz,  ruhi shod bo‘lardi dedi.

Shundan keyin men polkovnik Ibrohim Sadirov bergan adres bo‘yicha G‘anijon Abdusalomovning uyini topib bordim.Rahmatli G‘anijon akaning o‘g‘illari va ayoli meni ochiq chehra bilan kutib olarkanlar, ichkariga taklif qildilar.Ular bilan ajoyib, inson, temir intizomli ofitser, G‘anijon Abdusalomov haqida uzoq suhbatlashdik.Ular G‘anijon Abdusalomovning hayoti va xarbiy faoliyati haqida u kishining yaqin do‘sti, O‘zbekiston Respublikasi sobiq KGBsining rahbari G‘ulom Aliyevich Aliyev bilan ham suhbatlashishimni tavsiya etdilar.


Men G‘ulom Aliyevichning uyiga bordim.Ichkariga kirib borganimda qalin polirovka stol tevaragidagi kursisida o‘tirgan G‘ulom Aliyevich Aliyev odob va hurmat bilan o‘rnidan turdilar.Soqollari olingan, kulrang sochlari ortga taralgan, oq ko‘ylakka galstuk taqqan ofitser, O‘zbekiston Respublikasi KGBsining sobiq rahbari men bilan qo‘l qisib, samimiy ko‘risharkan, uning qorin qismidagi naycha sistemaga ulangan yelim idishni ko‘rdim.Shundagina G‘ulom Aliyevichning jiddiy xasta ekanliklarini anglab yetdim.G‘ulom Aliyevich shunday ahvolda ham tushkunlikka tushmay, o‘zlarini tartibga keltirib, xonasiga kirib kelgan menday bir oddiy yozuvchini ham hurmatlab, o‘rnidan turdilar, samimiy qarshi oldilar.Biz G‘ulom Aliyevich rahmatli bilan marhum polkovnik G‘anijon Abdusalomov haqida uzoq suhbatlashdik.

Keyinchalik men ikkala ofitser haqidagi hujjatli kitoblarni yozib tugatdim.Ammo, taqdir taqazosi bilan Vatandan ketayotgan paytlarim u kitoblar qayerlardadir qolib ketdi.Qo‘lyozmalar yonmaydi degan gaplar bor.Vaqtlar kelib u yozgan kitoblarim ham topilar.

Maqoladan murod esa, xalqimizga hos, turmush tarzimizga mos yuksak insoniy fazilat -ODOB haqida va o‘zlarining O‘zbekiston Respublikasi sobiq KGBsida uzoq yillar rahbar bo‘lib ishlaganlariga qaramay, o‘zbekona odobni, samimiyatni, o‘zaro hurmatni unutib qo‘ymagan inson G‘ulom Aliyev IBRATI haqida fikr yuritmoqchi edik halos.


Men o‘sha paytlar G‘ulom Aliyevich misolida haqiqiy o‘zbek OFITsERining INSONIY qiyofasini ko‘rganman, uning kamtarligiga odobiga qoyil qolganman va u odamga nisbatan hurmatim yanada ortgan.


Bugun oddiy lattapagon melisa fuqarolarni mensimay, o‘zini salkam xudo sanab yurgan bizning zamonda G‘ulom Aliyev hayoti, faoliyati, odobi, kamtarligi ibratlansa arziydigan fazilat emasmi?


Xudo xalqimizning shonli o‘g‘lonlaridan biri G‘ulom Aliyevni o‘z rahmatiga olib, marhumning joylarini Jannatdan qilsin!

 

 

 

 

 

30 yanvar, 2014 yil.

Kunduz soat 10 dan 42 daqiqa o‘tdi.

Kanada.





 

 

Xoldor Vulqon

Vatan hajri

 

 

 


Bir o‘zi  o‘ynagan yetim shamolday,

Javzo dalasida tentirab esdim.

Yulg‘unli sohillar tamon eltguvchi,

Yo‘llar oyog‘ini qilichsiz kesdim.

 

 

Bolalik, berkindi sohil tamondagi,

Kakkular xasratli sayragan joyga.

Oshpaz xotin baland do‘nglikka chiqib,

Hamon odamlarni chaqirar choyga.

 

 

Qushlar shovqinidan qulog‘ing bitar,

Chiroqdan yorishar uylar qovog‘i.

Sholipoyalarning shaffof suviga,

Cho'kib ketar oyning singan tovog‘i.

 

 

Oh, ona qishlog‘im, ota makonim,

Yaqinsan, sen menga juda yaqinsan.

Baqalar qurillab shovla qaynatguvchi,

Ufqlarda chaqnagan unsiz chaqinsan.

 

 

 

 

 

20 yanvar, 2014 yil.

Kunduz soat 1 dan 43 daqiqa o‘tdi.

Kanada.

 

 

 

 

 

Xoldor Vulqon


O‘rmon qorovuli

 

(hikoya)

Men yashaydigan pastakkina qamishtom kulba dengiz satxidan minglab kilometr balandlikda joylashgani uchun, ba‘zan uyim bulutlar ichida ko‘rinmay ketadi.Avvallari bu yerlarda havo siyrakligi sabab nafas yetishmay, burnim qonab ketar, quloqlarim tom bitib qolardi.Hozir ancha ko‘nikib qolganman.Men yashaydigan qoya ostida tog‘ daryosi buralib, shiddat bilan, quturib oqadi.Suvni uzun arqonga bog‘langan chelakda shu daryodan tortib olman.Daryo suvi shu qadar sovuqki, hatto yozda ham ichgan odamning tishlarini muzlatib qo‘yadi.Qishdagisiniku so'ramay qo‘ya qoling.Meni hayron qoldirgan narsa, shu tezoqar, yaxna suvli tog‘ daryosida ham baliqlar yashar ekaney.Bir oqshom, arqonga maxkamlangan chelakni daryodan tortib chiqarib, bunday qarasam, yopiray, paqirdagi suvda bir yarim qarich keladigan kattalikdagi baliq biltanglab aylanyaptida.Kimsasiz tog‘lar bag‘rida bir o‘zi yolg‘iz yashaydigan menday odam uchun bu kutilmagan quvonchli voqea edi.Men bu yerlarda qahrli qish chog‘lari qorlarni cho‘yan choynakka solib olovga qo‘yaman dagin, eritib, hosil bo‘lgan suvni qaynatib, choy, qaxva damlab ichaman.Tashqariga, xojatga chiqsam, tog‘ echkilarining po‘staklaridan tikilgan kiyimlarimni kiyib, belimni xuddi alpinistlarday bir uchi kulba ustuniga maxkamlangan arqon bilan bog‘lab, keyin chiqaman.Po‘stakdan tikilgan kiyimlar qo‘polligi uchun avvallari birmuncha qiynalar edim.Hozir, Xudoga shukr, ancha ko‘nikkanman.Bir gal xojatxonani ichkariga qurmoqchi ham bo‘ldim.Ammo xonada havo buzilmasin deb, mana shuncha yildan beri xojatim qistasa, qorbo‘ron esayotganiga ham qaramay, tashqaridagi hojatxonaga qatnayman.Shunday paytlari butun dunyodagi sovuq shu mening xojatxonamga kirib olganmi deya o‘ylayman.Zo‘riqishdan bo‘ynimgacha qizarib, tomirlarim o‘qlovday -o‘qlovday bo‘lib o‘tirarkanman, sovuq izg‘irinda choyxalta jonvor muzlab qolay deydi.Bir kuni kechasi qorbo‘ron xojatxonamni uchirib ketsa bo‘ladimi.Yaxshiyam o‘sha paytda men xojat qilmayotgan ekaman.Shu voqeani eslasam, yuragim ortiga tortib ketadi.Shundan keyin bo‘ronlarga achchiqma achchiq yangi, mustaxkam, keng, yorug‘, tipavoy xojatxona qurib oldim.Ba‘zan uzoq uzoqlarda bo‘rilar galasining uligan tovushlarini eshitaman.Ammo qo‘rqmayman.Chunki men yashayotgan bu baland qoyaga bo‘rilarni qo‘ying, hatto ayiqlar ham chiqolmaydi.Qo‘shnilarim ham bor, Xudoga shukr.Kulbamning shundoq biqinida o‘sgan qari qarag‘ay kovagida er -xotin olmaxonlar yashaydi.Juda axil oila.Erkak olmaxon ba‘zan xotinini quvib, qari qarag‘ayda shoxdan shoxga sakrab yuradi.Xotini bermayaptimikin deb o‘ylayman.Yong‘oqni demoqchiman.Olmaxonlar qoya devoriga tirmashib, ba‘zida tog‘ yonbag‘irlariga tushadilar.O‘sha joylarda o‘sadigan yovvoyi yong‘oqlarning mevalaridan olib chiqishsa kerakda.Tag‘in kim biladi.Bir gal olmaxon og‘zida grek yong‘og‘ini tishlab, menga yaqin bo‘lgan daraxt shoxida o‘tirgan ekan.O‘zingizdan qolar gap yo‘q, qoyadan pastga tushmay yashayverganim uchunmi, haytovur yong‘oq yegim keldida mening.Quvsam olmaxon og‘zidagi yong‘oqni tashlab qochsa kerak degan niyyatda uning ortidan yugirdim.Qayoqda, ablax yong‘oqni og‘zidan qo‘ymay chopa ketdi.Men uning ortidan quvib, qari qarag‘ay shoxiga osilib chiqmoqchiydim, ammo qarag‘ay shoxi sinib, jarlikka qulasam nima bo‘ladi deya nafsimni tiydim.Naryoqdagi qoyaga burgutlar in qurgan.O‘zlari vaxshiy bo‘lsa ham bir birlariga mehribon.Polaponlarini faqat go‘sht bilan boqadi.Qanday baxtli oila deyman.Ochig‘ini aytsam, ich -ichimdan xavasim keladi ularga.Bir kuni ishdan kelsam, kulba ichida idish tovoqlar to‘nkarilib yotibdi.Bilsam, kulbamga olmaxon kirib olgan ekan.To‘s -to‘s qilib, baqirib, kafgir bilan tog‘orlarni taqillatib yurib, zo‘rg‘a uni tashqariga quvib chiqardim.Pastakkina kulbamning derazasidan qor qoplagan purviqor tog‘ cho‘qqilari, quyiroqda yastanib yotgan yam -yashil qalin archazor o‘rmonlar shundoqqina ko‘rinib turadi.Yozda derazani ochib, pastga qarasangiz, chuqur jarlar aro to‘lqinlari och sherlar kabi sakrab, gumbirlab oqayotgan haybatli daryoni ko‘rib, ko‘zlaringiz tinib,boshingiz aylanib,yuragingiz ortiga tortib ketadi.Chunki mening kulbam joylashgan haybatli qoya bir tamonga tinimsiz suzib ketayotganga o‘xshaydi nazaringizda.Havo aynigan mahallar men eshik derazalarni maxkam berkitib o‘tirishga mahkumman.Agar berkitmasam, kulbamga bulutlar kirib oladi.Ox, yozda, havo ochiq oqshomlar ichiga xashak to‘latilgan qo‘lbola ko‘rpaga yonboshlaganimcha derazadan yulduzli osmonni kuzatib yotishdek zavqliroq mashg‘ulot yo‘q mening uchun.Shovullayotgan daryoni, tog‘ o‘ngirlarini, o‘rmonlarni, qorli cho‘qqilarni ohista yoritganicha g‘arb tamon og‘ayotgan oyga termulib uxlab qolaman.Bahorda bu tog‘larning yonbag‘irlari, bujurtosh qoyalar yam yashil maysalar, o‘t o‘lanlar lolalar va yovvoyi gullar ko‘rpasiga burkanadi.Ammo osmonda bulut bosqini yuzaga kelishi bilan tevarak qorong‘ilashib, shunaqa daxshatli chaqmoqlar chaqadiki,  projektor nuridan ham ming barobar kuchli bu yorug‘likdan ko‘r bo‘lib qolmasaydim deya o‘ylaysiz beixtiyor.Momaqaldiroqlar gumbirlashini eshitgan odam, hozir larzaga kelayotgan shu qoya qoq ikkiga bo‘linib ketmasa bo‘ldi deya havotirga tushadi.Navbatdagisi avvalgi momaqaldiroqdan ham kuchliroq, xuddi Yaponiya shaharlarida portlagan atom bombasiday  vaximali gumbirlab, borliqqa qutqu soladi.Keyin shunaqa shiddatli jala quyadiki, daryo shovullashi jala tovushiga singib, sel devori ortida tevarak atrof ko‘rinmay ketadi.Ko‘p o‘tmay jala qanday boshlangan bo‘lsa, yana shunday tinadi.Quyosh chiqib, qushlar sayray boshlaydi.Men kulbadan chiqib, bepoyon ko‘m -ko‘k osmonning u yog‘idan bu yog‘iga qadar egilgan mahobatli kamalakka zavq bilan termulaman.Keyin Tulada ishlab chiqarilgan ov miltig‘imni yelkamga osganimcha arqondan yasalgan vertolet narvoni orqali pastga tushib, ishga jo‘nayman.Ishim unchalik qiyin emas.Men Xisor tog‘lariga joylashgan mana shu  qo‘riqxonada hech qanday oylik maoshsiz, ko‘ngilli ravishda o‘rmon qorovuli bo‘lib ishlayman.Yomg‘irdan keyingi tog‘ so‘qmoqlaridan g‘oyat extiyot bo‘lib yurmoq joiz.Aks holda toyilib ketib, tubsizdek ko‘ringan qorong‘u jarliklar qa‘riga uchish ham hech gapmas.Men aynan mana shunday toyg‘oq so‘qmoqdan yuqoriga ko‘tarilayotib, qadrdon eshagimdan manguga ayrilganman.Bechora xurjundagi narsalar bilan birga daraga quladiyu, anchadan so‘ng gup! etgan bo‘g‘iq tovush eshitildi.Yaxshiyamki men jarlarga tirmashib, mayishib, qiyshayib o‘sgan qari jiyda shoxiga osilib qoldim.Shu shu  loygarchilikdan, toyg‘oqlikdan qo‘rqaman.Ammo shunday musaffo tog‘ havosi nafaqat menga, balki, butun borliqqa, parrandayu jonivorlarga, ayniqsa g‘oyat imillab yurguvchi shilliqqurtlarga ham eng yoqimli  palla xisoblanadi.Men shilliqqurtlarni sevaman.Nechun ularni sevmayin? Axir men aynan shu beozor jonivorlar bilan tirikmanku.Yashirib nima qilaman.To‘g‘risi, men shilliqqurtlarni tutib,terib, goho kartoshka bilan birga dimlab, goho suvga qaynatib, ba‘zan esa qovurib, yeyman.Ammo shilliqqurtlarni xomicha, tuzga tekizib yeyish mazaliroq men uchun.Albatta ularni qovurishdan avval chig‘anoqlarini etidan ajratib olaman.Keyin u chig‘anoqlarni obdon quritib, xovonchada yaxshilab tuyib tolqon qilib, nahorda kappa otaman.

 

 

 

 

Xoldor Vulqon


Odil Ikromga

 

 


Yuksak, yuksaklarda bulutga yondosh,

Purviqor tog‘larning yorilgan toshi.

Sandiqday, sandiqday bujur toshlarni,

Nahot yorgan bo‘lsa odamzod boshi?

 

 

Kim bu o‘ngirlarda  yig‘ladi o‘ksib?

Sukunat qo‘shig‘in kimlar аngladi?

Shoirning ko‘ksiga urilgan hanjar,

Kimning ko‘z yoshiga cho‘kib, zangladi?

 

 

Qalin o‘t-o‘langa ko‘milgan so‘qmoq,

Pomir tog‘larida yurardim yo‘rtib.

Uzoq Kofarnihon sohillarida,

Do‘stimning  mozori ko‘rindi bo‘rtib.

 

 

Chuqur jar yoqasi, yovvoyi gullar,

U yonda Isfara, naryog‘i Vodil.

Jiydalar gullagan jarlar ustida,

Omonat ko‘prikday lapanglar Odil.

 

 

 

 

 

25 yanvar, 2014 yil.

Kunduz soat 2 dan 3 daqiqa o‘tdi.

Kanada.

 

 

 

Xoldor Vulqon


Tuqumbo‘y

(Hikoya)

 

Duduqbek Abdulsunduk ko‘zgugu qarab, bir yengi uzilib tushgan yo‘l -yo‘l pijamasiga bo‘yinbog‘ini taqarkan, teskari qilib o‘rnatilganday taasurot qoldirguvchi yelkasidagi o‘zining archilgan tuxumga o‘xshash beso‘naqay boshiga termulganicha bir zum o‘yga botdi.

- Boshimning hajmiga qaraganda men ham ancha katta yozuvchi bo‘lsam kerak? -taxminladi u.Ba‘zilar "Sening yozganlaring quruq bayonchilikdan, gazetaviy so‘zlardan tashkil topgan zerikarli bitilg‘idir.U bitilg‘ilar ichki musiqa, darddan mosuvo, suvu selsiz quruq so‘zlar to‘ppasi halos" deyishadi.Unda nega men yozgan narsalarni mening saviyamdagi adabuyatshunaslardan boshqa hech kim o‘qimaydi?Nega o‘z yozganlarimni o‘zim ham erinib, qiynalib, kezi kelsa, esnab yurib, zo‘rg‘a bir ikki qatorinigina o‘qiy olaman halos?Nega?!Ha, tushunarli. Menga esda qoladigan bir tahallus yetishmayotibdi ekan.Endi yozgan narsalarim ostiga Tuqumbo‘y deb imzo otganim bo‘lsin -diliga tugdi Duduqbek Abdulsunduk.

Keyin yalangoyoq tashqariga chiqdi.Tashqarida qirchillama qahraton qish.

Tuqumbo‘y tizza bo‘yi qorda turtinib, popkasini qo‘ltiqlaganicha ishga jo‘nadi.Izg‘rinli shamol Tuqumbo‘yning bir yengi yo‘q yo‘l -yo‘l pijamasi etagidan kirib yenglaridan chiqar, pijamasi yelkan kabi shishgandan shishib borar edi.U sovuqdan qotib qolmaslik uchun har zamonda "Pitsa pishdimi?!" deb qo‘yardi.Izg‘irinli shamol esa hamon qorlarni ayovsiz shopirib, uyoqdan buyoqqa to‘zg‘itar, Tuqumbo‘y bo‘g‘zigacha qorlarga botib, qo‘tosday yo‘rtib, olg‘a intilardi.Nihoyat u bostirmaga o‘xshash avtobus bekatiga yetib oldi.Bostirma ostida qorako‘lteri yoqali palьtoga burkanib olgan qarimsiqbashara odam avtobus kutib turar, allaqanday filьtrsiz sigaretni bosib -bosib chekar, qor bosgan yo‘llarga parishon termulganicha o‘yga tolgandi.Tuqumbo‘y bostirma ostiga kirib, bir yengi yo‘q yo‘l -yo‘l pijamasidan qorlarni siltab tushirarkan, yo‘l -yo‘l, kalta cholvorining poychasidan iliklari ko‘rinib turgan yassitovon oyoqlari bilan bir ikki depsinib qo‘ydi.Keyin qorako‘lteri yoqali palьtoga burkangan qarimsiqbashara tund yo‘lovchining o‘ychan, qayg‘uli yuzlariga asta ko‘z qirini tashladi.Yo‘lovchi esa bostirma ustuniga yelka tiraganicha hamon chekar, parvoyi falak edi.

- Tovba, bunday salom alik qilishni ham bilmaydigan yovvoyi odam ekan -o‘yladi Tuqumbo‘y.Kutilmaganda Tuqumbo‘yni yo‘tal tutdi.U kolxozning o‘pkasi ilma -teshik bo‘lib ketgan kasal qo‘yiday tilini chiqarib, yo‘talaverdi, yo‘talaverdi, oxiri sillasi qurib, zo‘riqishdan bo‘ynigacha qizarib ketdi.Bo‘g‘ilib, bir yengi uzilib tushgan pijamasining yoqalarini ochish maqsadida bo‘yinbog‘ini yechmoqchi bo‘ldi.Lekin bo‘yinbog‘ qattiq tugilib qolgani uchun uni bo‘shatishning iloji bo‘lmadi.Qarimsiq yuzli tund yo‘lovchi o‘zining yo‘tali bilan o‘y -hayollariga xalal bergan Tuqumbo‘yga o‘qrayib qarab qo‘ydi. Tuqumbo‘y qorako‘lteri yoqali palьtoga burkangan qarimsiqbashara yo‘lovchiga gap otdi: -A, bilasizmi, nima desamikin, sizga qanday tushuntirsam ekan, haligi... bo‘yinbog‘ bu latta hoch -dedi u.

Uning gapidan qorako‘lteri yoqali palьtoga burkangan qarimsiqbashara odam hayratga tushib, sigaret chekishdan bir zum to‘xtadi. Tuqumbo‘y davom etdi. -Bilasizmi, men nima uchun bugun ishga velosipedda bormayapman? -dedi u bir oyog‘i bilan ikkinchi oyog‘ini paypaslab. Qorako‘lteri yoqali palьtoga burkangan qarimsiqbashara yo‘lovchi indamadi. Ammo, g‘azablanib, sigaretni yanada burqsitibroq cheka boshladi.

-Tasavvur qiling, men velosiped xaydab ketyapman va muyulishdan xassaga tayanganicha munkillagan kampir chiqib qoldi. Velosipedimning esa tormozi yo‘q.Nima qilishim kerak?Albatta xalokatning oldini olish uchun rulьni bir tamonga buraman.Ammo kampir ham aksiga olib, men rulьni burgan tamonga qarab qochadi.Natijada tormozi ishlamaydigan agregatning g‘ildiragi kampirshoni chotidan rulь barobar ko‘taradi va biz ag‘anab tushamiz.Yaxshiyam kampirning baxtiga yerda qor bor deng. Kampir ikki qo‘lini ikki tamonga cho‘zganicha alchayib yotibdi.Xassasi ham xalokat sodir bo‘lgan joydan uncha uzoq bo‘lmagan masofada. Men qorlarni g‘arch -g‘urch bosib, kampirning yoniga yugirib borarkanman: -Kampirsho!Sizga nima bo‘ldi?!Ko‘zlaringizni oching!Meni qo‘rqitmang! -deya baqirib, zorillab yig‘layman.Kampir bo‘lsa o‘ziga kelib: -Qo‘rqma, jonim bolam, hammasi joyida.Qovurg‘amning singanini xisobga olamasa!Tashvish chekma, bir -ikki baklajka puvdasam qovurg‘am yana joyiga keladi -deydi kampir inqillab, xuddi to‘nkarilib qolgan toshbaqaday o‘nglanishga, o‘rnidan turishga harakat qilib.Yaxshiyam kampir insofli ekan.Bo‘lmasa qamalib ketishim mumkin edi -dedi Tuqumbo‘y.

Qorako‘lteri yoqali palьtoga o‘ralagan qarimsiqbashara yo‘lovchi Tuqumbo‘yga xavotirli qarab qo‘yarkan, badtar tezlamasiga olib cheka boshladi. Xuddi takyaxonada peshlangan chilimni chekayotganday bangiday bostirmaning ichini tutunga to‘ldirib yubordi.Tutunda qorako‘lteri yoqali palьtoga burkangan, qarimsiqbashara yo‘lovchi ko‘rinmay ketdi.Tuqumbo‘yni esa yana yo‘tal tutdi. -O‘xo‘ -o‘xo‘, o‘xxxxuv -uxxuv -o‘xxa -ixxim -ixi! -yo‘taldi u, xuddi yonayotgan uy ichida tutundan bo‘g‘ilayotgan odamday.Tuqumbo‘y nafas olgan sari uning bo‘g‘zi olislab borayotgan poyezdday ayanchli xushtak chalardi. Bir yengi yo‘q yo‘l -yo‘l pijamasining yoqasini bo‘shatishga esa tugilib qolgan bo‘yinbog‘i -latta xoch sira imkon bermasdi. -Tevarakka qalin tuman tushganga o‘xshaydi -deb qo‘ydi nixoyat Tuqumbo‘y tashvishlanib,kolxozning kasal qo‘yiday tilni chiqarganicha hamon quvv -quvv yo‘talib. Biroz vaqt o‘tgach, tumanda bostirma ustuniga yelka tiraganicha sigaret chekayotgan qorako‘l teri yoqali palьtodagi yo‘lovchining shamoili arvoxday xira ko‘rina boshladi. -Bilasizmi, yoshligimda bo‘yniga "Zenit" nomli fotoapparat osgan rasmchi kelardi.Biz bolalar "Rasmchi keldi! Rasmchiiii!" deya chuvvos solib uning ortidan chopardik.Odamlar o‘z oilasini jamlab: -O‘g‘lim, onangni chaqir! Ukalaringni ham! Kelinglar esdalikka suratga tushib, armiyadagi akanga yuboramiz! -deya xayqirardilar. Suratchi bo‘lsa, ularni saflab: -Ha, qani, manabu jo‘xoripoya ro‘parasida turinglarchi.Bu suratni ko‘rgan o‘g‘lingizning quroldosh do‘stlari "Bular olis Kubada shakarqamish plantatsiyalari fonida suratga tushishigan ko‘rinadir" deb rosa hayron bo‘ladi... Ho‘v, bola, sen o‘rtaga tur! Axa, shunday turinglar! Eee, sen qanaqa bolasan, axir? Itni xaydama, qo‘yaver,uyam o‘tiraversin cho‘nqayib.Tovuqlar ham donlayversin.Shunda surat tabiiy chiqadi!Ha, qani, kulib turinglar...Iye, sen nega ko‘cha fonusiday boshingni egib turibsan, ey bola?! E, tovba qildimey!Xuddi dafn marosimidagidek bosh egib turishingni qara! Boshingni ko‘tar! Kul... Yo‘q, sen yaxshisi kulmay qo‘yaqolsang yashi ekan.Old tishlaring tushib ketibdi, alkashlarning tishlariga o‘xshab... Qolganlar kulib tursin! Diqqat, suratga olyapman! Bir, ikki, uch! Ana bo‘ldi!Suratlaringiz yanagi shu bugunga tayyor bo‘ladi! -derdi suratkash.Yana oq -qora tasvirda!Bugun, qarang, hukumatimiz sharofati bilan hammada qo‘l telefoni bor.Kissangizdan shundoq olib, birontasiga to‘g‘rilab, tugmachani bossangiz bo‘ldi. Vjik! Surat jonivor tayyor-da. Yana rangli!Videoga olsa ham bo‘ladi.Endi parast qiling.O‘sha men velohalokatga uchragan paytim chalpak bo‘lib yotgan kampirshoni o‘rnidan turishiga ko‘maklashayotgan xolatimni qo‘l telefoni yordamida videoga olib, "Kampirchi Tuqumbo‘y" deya Yutub portaliga chiqarib yuborsa, nima bo‘lishini tasavvur qilyapsizmi, yo yo‘qmi?Uyimizning chirog‘i yorim Latopatxon ketib qolsalar ro‘zg‘orni it quvib ketadiku!Kampirshoning cholichi!Yarim metr oshpichoqni olib, ko‘chama ko‘cha quvib yursin -a meni?!.. Tuqumbo‘y shunday deb, mo‘ldir -mo‘ldir oqayotgan ko‘z yoshlarini bir yengi yo‘q yo‘l -yo‘l pijamasining peshiga artganicha yelkalarini silkitib, astoydil yig‘lay boshladi.Buni ko‘rib, qorako‘lteri yoqali palьtoga burkangan qarimsiqbashara yo‘lovchi yelkasini bostirma ustuniga tirab, qo‘lidagi bichokni to lablari kuyib qolguncha chekaverdi. Tuqumbo‘y ko‘z yoshlarini yo‘l -yo‘l pijamasining etagiga shosha pisha artib, jilmayarkan, qorako‘lteri yoqali paltoga o‘rangan tund, qarimsiqbashara yo‘lovchiga mehr bilan qaradi. -Bilasizmi, men endi yozuvchilikni tashlayman.Fermer xo‘jaligi ochib, eshak boqaman.Eshaklar juda tez ko‘payadi.Hash -pash deguncha yaylovda tsirkchilarning uzun qamchisi bilan havoni qarsillatib, uyur -uyur eshaklarni u yoqdan bu yoqqa xaydayman.Daxshatli girdobday aylanayotgan eshaklar uyuri vaximali guvillarkan, ularning tuyoqlari lolaqizg‘aldoqlar ochilib yotgan bepoyon dashtlarni larzaga keltiradi.Vox, u eshaklar jo‘r bo‘lib hangrab qolsa, ko‘ring tamoshani.Chiyyy ooooooo!Chiyyy ooooooo!I-a! I-а!degan xunuk ovozlar tutib ketadi vatanimizni! Siz hech eshaklar jangini ko‘ganmisiz?Voy bu eshaklaaaar!Yirik -yirik kurak tishlari bilan bir birlarini shunaqa tishlaydi, shunaqa tepadi!Xullas, eshaklarni sotib, pulim ko‘paysa, uyimda xususiy qamoqxona ochib, maxbuslarga namunali xizmat ko‘rsataman... Siz shunga nima deysiz? -dedi Tuqumbo‘y.Bu gaplarni eshitgan qorako‘lteri yoqali palьtoga burkangan qarimsiqbashara yo‘lovchi tutunini tutuniga ulab chekayotgan sigaretini tashladida, Tuqumbo‘yga yaqin kelib, kutilmaganda uni xippa tamog‘idan bo‘g‘di.Qorako‘lteri yoqali palьtoga o‘rangan qarimsiqbashara yo‘lovchi Tuqumbo‘yni shu qadar nafrat bilan bo‘g‘a boshladiki,bir yengi yo‘q yo‘l yo‘l pijama kiygan Tuqumbo‘yning daxshatdan ko‘zlari chaqchayib, tili saxroda chanqagan quzg‘unning tiliday chiqib, jon talvasasida tipirchilay boshladi.Shu payt tomiga g‘o‘zapoya bostirilgan bostirma yaqiniga avtobus kelib to‘xtadi.Qorako‘lteri yoqali palьtoga o‘rangan qarimsiqbashara yo‘lovchi shundagina Tuqumbo‘yning tamog‘ini qo‘yib yuborarkan, katta -katta qadamlar bilan shaxdam yurib borib, avtobusga chiqdi va shaharga jo‘nab ketdi.

 

 

Hikoyaning davomi bor va u juda qiziq.O‘qib, kulaverib qotasiz.

 

"Muvozanat" saytini kuzatib boring.


 

 
Еще статьи...